ภายในกระท่อมไม้ ซุปในหม้อดินเผาและกล่องเหล็กสุกได้ที่แล้ว ไอร้อนจากน้ำแกงเนื้อในหม้อลอยกรุ่นขึ้นมา ทำให้อากาศในกระท่อมอุ่นขึ้นไม่น้อย
คนเถื่อนทั้งแปดนั่งล้อมกองไฟ ถือชามดินเผาแล้วค่อย ๆ ซดซุป
ริมฝีปากที่หนาวจนกลายเป็นสีม่วงของพวกเขาค่อย ๆ กลับมามีสีสันขึ้น เพราะความอบอุ่นจากน้ำซุปร้อน ๆ
หมาป่าสีเทาซดซุปไปชามหนึ่ง ก่อนจะกลับไปหมอบอยู่ในผ้าห่มหนังจามรี คราวนี้ไม่ได้มุดเข้าไปขดตัวทั้งตัวเหมือนเมื่อคืนแล้ว
ตอนนี้มันโผล่หัวออกมา หรี่ตาพลางครางฮึมฮัมอย่างสบายใจ
หมาป่าสีเทา: เมื่อก่อนจะมีชีวิตแบบนี้ได้ที่ไหนกัน อากาศหนาวขนาดนี้ยังไม่ต้องทนหนาว แถมยังมีอาหารร้อน ๆ กินอีก!
คำคมหมาป่าสีเทา: เกาะคนอื่นกินไม่ใช่เรื่องน่าอาย! อย่างน้อยก็ดีกว่าหิวตาย!
หยางหลิ่วก็ถือชามซดซุปไปพลาง กำลังจะถามเสวี่ยจีเรื่องสถานการณ์ในที่ราบหิมะทะเลเหมันต์ต่อ ทันใดนั้นหางตาก็เหลือบเห็นข้อความในช่องผู้บุกเบิก
เขาเปิดดูทันที!
รูปโปรไฟล์ของเจียงหนานกลายเป็นสีเทา
มือของหยางหลิ่วชะงักค้างในทันใด
เขาแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่ตาเห็น
แต่ก็จำต้องเชื่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
ทำได้เพียงมองซ้ำอีกครั้ง
เจียงหนาน!
เจียงหนานคนที่เคยพูดว่า “ฉันสู้พวกนายไม่ได้ แต่ฉันหัวไว สักวันจะวางแผนเล่นงานมิยาโมโตะ อิจิโร่ให้ได้สักครั้ง!”
นักศึกษามหาวิทยาลัยที่เอาแต่ร้องว่า “พี่หยาง พาผมไปด้วย!” อยู่ทุกวัน!
รูปโปรไฟล์ของเขากลายเป็นสีเทาจริง ๆ
วินาทีถัดมา ประกาศจากพิภพเถื่อนร้างก็ดังขึ้น:
【ประกาศจากพิภพเถื่อนร้าง】