“ซี๊ด!”
หยางหลิ่วสัมผัสได้ถึงฤทธิ์ยา เขากัดฟันแน่น นั่งขัดสมาธิแล้วโคจรวิชา นำพลังภายในให้ไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณ
ขณะเดียวกันก็พยายามสุดกำลังควบคุมฤทธิ์ยาให้ช่วยทะลวงด่านของขั้นถัดไป!
ภายในกระท่อมน้ำแข็ง อีกห้าคนก็ทำเช่นเดียวกัน ทุกคนนั่งขัดสมาธิและเริ่มดูดซึมสาลี่น้ำแข็งระดับห้าชั้นมหากาพย์ส่วนของตน
แสงสีฟ้าน้ำแข็งไหลเวียนอยู่รอบกายของทุกคนไม่ขาดสาย
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ลมหายใจของคนแรกก็พลันพุ่งสูงขึ้น!
ไม่นาน หยางหลิ่วก็ลืมตาขึ้น
พลังภายในในร่างไหลเวียนดุจคลื่นทะเล
สาลี่น้ำแข็งหนึ่งผลช่วยขยายเส้นลมปราณของเขาจากเดิมขึ้นอีกเล็กน้อย ทั้งยังทำให้เลือดลมในกายอุดมสมบูรณ์ขึ้นมาก!
เขากำหมัด พลางสัมผัสถึงพลังที่ไม่เคยมีมาก่อนในร่าง
อดยิ้มแล้วพูดไม่ได้ว่า “ครึ่งก้าวสู่อั้นจิ้น! สำเร็จแล้ว!”
ถัดจากนั้น ลมหายใจอันคมกริบยิ่งกว่าก็ระเบิดออกมาจากร่างของหลิงอวิ้น
นางลืมตา ค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจขุ่นออกมา ก่อนเอ่ยว่า “ขั้นฮว่าจิ้นระยะกลางแล้ว... สาลี่น้ำแข็งนี่เป็นของบำรุงชั้นยอดจริง ๆ”
หานเฟยลุกขึ้นยืนในเวลาเดียวกัน เขาขยับแข้งขยับขาเล็กน้อย
ก่อนยิ้มกว้างแล้วพูดว่า “ผมก็ถึงขั้นอั้นจิ้นระยะกลางแล้ว! ถ้าออกหมัดทีหนึ่ง พวกเผ่าสัตว์หมีขาวธรรมดาพวกนั้น ผมต่อยทีเดียวก็ล้มได้คนหนึ่ง!”
มู่หรงเสวี่ยยิ้มตามแล้วพูดว่า “ฉันก็ถึงขั้นอั้นจิ้นระยะต้นแล้ว! ฮ่า ๆ ๆ ในที่สุดคุณหนูอย่างฉันก็มีวันที่ได้เป็นจอมยุทธ์เหาะเหินเดินอากาศ!”
เซวียหรงกล่าวว่า “ขั้นหมิงจิ้นจุดสูงสุด! พี่หยาง! ตอนนี้ผมรู้สึกว่าต่อยหมาป่าหิมะให้ตายได้ด้วยหมัดเดียวเลย!”