“เทพหยาง หลิงอวิ้น ฉันมีความคิดอย่างหนึ่ง ในเมื่อที่นี่มีศพคนเถื่อนอยู่ แสดงว่าบนเกาะขั้วโลกเหนือคงมีคนเถื่อนอยู่ไม่น้อย”
“ด้วยคะแนนที่พวกเรามีตอนนี้ คนอื่นไม่มีทางไล่ตามทันอยู่แล้ว ทำไมเราไม่ฉวยโอกาสนี้ไปแลกเปลี่ยนกับคนเถื่อน แล้วตามหาชนเผ่าสัตว์ต่อไปด้วยล่ะ?”
“ได้! เอาตามนี้!” หยางหลิ่วตบหน้าผากตัวเอง ก่อนพูดต่อว่า “สมองช่างถังนี่ใช้การได้จริง ๆ!”
เมื่อทั้งหกคนตกลงกันเรียบร้อย ก็แบ่งหน้าที่และวางแผนกันทันที
หยางหลิ่วรับหน้าที่เป็นสุนัขนำทาง คอยค้นหาว่าบริเวณใกล้เคียงมีชนเผ่าสัตว์หรือชนเผ่าคนเถื่อนหรือไม่
หลิงอวิ้นเป็นกำลังหลัก มู่หรงเสวี่ยทำหน้าที่ซุ่มยิง หานเฟยคอยสนับสนุน เซวียหรงระวังภัย ส่วนถังฮ่าวรับผิดชอบการเจรจาแลกเปลี่ยนหลังจบการต่อสู้
ทั้งหกคนร่วมกันกำหนดขั้นตอนการกวาดล้างอย่างเป็นระบบจนเสร็จสิ้น!
ตลอดครึ่งเดือนต่อมา พวกสัตว์บนเกาะขั้วโลกเหนือพบคราวเคราะห์เข้าเต็ม ๆ
ทุกครั้งที่พบชนเผ่าสัตว์ หยางหลิ่วจะตั้งเครื่องฉีกผ้าแล้วยิงกดดันจากระยะไกล ก่อนจะออกล่าพวกมันตรง ๆ
หลิงอวิ้นยังคงบุกทะลวงเหมือนเดิม ดุจนักรบใจกล้าบ้าบิ่น พุ่งเข้าใส่ฝูงสัตว์ ราวกับฝ่าแนวทหารนับหมื่นไปเด็ดหัวแม่ทัพ
ไร้พ่ายงั้นหรือ? ฮะ ๆ
บาดแผลบนร่างทำให้มู่หรงเสวี่ยต้องด่าเธออยู่หลายรอบทุกคืน
ส่วนมู่หรงเสวี่ยที่เป็นแพทย์สนามก็ยังเหมือนเดิม เธอถือว่านเซี่ยงเล็งยิงพวกสัตว์จากที่สูง
หนึ่งนัดหนึ่งตัว ไม่เคยพลาดเป้า
หานเฟยรับหน้าที่ปิดทางหนี