หยางหลิ่วรู้จักสถานที่แห่งนี้ เพราะเคยอ่านภูมิศาสตร์ของพิภพเถื่อนร้างมาก่อน
พิภพเถื่อนร้างมีที่ราบทองคำเป็นศูนย์กลาง ทางตะวันตกคือที่ราบสูงชิงไห่ ถัดไปทางตะวันตกเป็นทะเลทรายโกบีทรายแห้ง ต่อไปเป็นเทือกเขาหิมะขาว และถัดไปอีกคือหมู่เกาะซีซา
ทางเหนือของที่ราบทองคำคือที่ราบหวงไห่ ถัดขึ้นไปเป็นเทือกเขาชิวซาน ต่อไปเป็นที่ราบดินดำ แล้วจึงเป็นเทือกเขาเหมันต์นิรันดร์ ถัดขึ้นไปอีกคือที่ราบหิมะทะเลเหมันต์ และทางเหนือของที่ราบหิมะทะเลเหมันต์ยังมีเกาะขั้วโลกเหนือ
ทางตะวันออกของที่ราบทองคำคือเทือกเขาชิงอวิ๋น เรียงต่อไปเป็นเทือกเขารกร้างหินชาด แอ่งฮั่นไห่ และถัดไปทางตะวันออกก็เป็นเขตร้อน มิยาโมโตะ อิจิโร่ อยู่บนหมู่เกาะเขตร้อนเหล่านั้น ทางตะวันออกของหมู่เกาะยังมีพื้นที่กว้างใหญ่อีกมาก เพียงแต่ในคู่มือเอาชีวิตรอดไม่ได้บันทึกไว้
ทางใต้ของที่ราบทองคำคือเนินเขาดินแดง ป่าฝนทางใต้ แอ่งหมอกพิษ และภูเขาหินปูน... ถัดลงไปทางใต้ไม่มีบันทึกไว้อีก
หยางหลิ่วยังพบอีกว่าข้อมูลภูมิศาสตร์ในคู่มือเอาชีวิตรอดมีปัญหาใหญ่ อย่างเช่นทางเหนือของเกาะขั้วโลกเหนือมีอะไร? ข้อมูลเหล่านี้ล้วนคลุมเครือ ภาคภูมิศาสตร์ของคู่มือเอาชีวิตรอดบันทึกไว้เพียงพื้นที่รอบที่ราบทองคำเท่านั้น
แต่ที่ราบทองคำกลับเป็นสถานที่ที่มีต้นกำเนิดปราณชั่วร้ายมากที่สุด และมีทรัพยากรอุดมสมบูรณ์ที่สุด ตามที่คู่มือเอาชีวิตรอดบันทึกไว้ ที่ราบทองคำเต็มไปด้วยทรัพยากรทุกหนแห่ง
ทั้งยังเป็นสถานที่ที่ดวงจันทร์คู่เข้าใกล้พิภพเถื่อนร้างมากที่สุด