ยามค่ำคืน หลังจากหยางหลิ่วฝึกวิชาเสร็จ
เขาไม่ได้กลับไปนอนในที่พักพิง เพราะตอนนี้เวลาเป็นสิ่งที่เขาขาดแคลนที่สุด
หยางหลิ่วนั่งอยู่หน้าที่พักพิง คลุมหนังหมาป่าไว้ พอนึกขึ้นได้ก็พบว่าวันนี้ยังไม่ได้ใช้ความสามารถวิเคราะห์เลย
「ระบบ วิเคราะห์ดูหน่อยว่าบริเวณใกล้ ๆ มีดินเหนียวตรงไหนบ้าง!」
【กำลังวิเคราะห์...】
【ตรวจพบชั้นดินเหนียวสีน้ำตาลแดง เนื้อละเอียด มีธาตุเหล็กในระดับพอเหมาะ เหมาะสำหรับเผาเครื่องปั้นดินเผา อยู่ห่างไปทางตะวันออกเฉียงใต้ของหุบเขาลำธารประมาณ 3 กิโลเมตร】
【ระดับทรัพยากร: ธรรมดาขั้นหนึ่ง】
พอได้ยินว่ามีดินเหนียว ดวงตาของหยางหลิ่วก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
ดินเหนียว!
มีดินเหนียวก็เผาไหได้ พอมีไหก็ใส่น้ำกับเสบียงได้ แถมยังทำหม้อดินไว้ตุ๋นน้ำแกงได้อีก แล้วยังทำอ่างดินได้ด้วย เมื่อมีดินเหนียวแล้วก็ไม่ต้องใช้กล่องเหล็กกับชามไม้ไผ่อีกต่อไป
เขาจดตำแหน่งไว้ แล้วตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะไปขุดมาสักหน่อย
「ดีล่ะ มีดินเหนียวแล้ว พรุ่งนี้ค่อยลงมือ」
หยางหลิ่วยืดเส้นยืดสาย สายตาเหลือบไปยังหนังหมาป่าหลายผืนที่แขวนอยู่ข้างผนัง เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนั่งลงอีกครั้ง
หนังหมาป่าตากไว้หนึ่งวันแล้ว ตรงขอบเริ่มแห้งและแข็งขึ้นบ้าง หากไม่รีบจัดการ หนังหมาป่าพวกนี้คงใช้ไม่ได้
หยางหลิ่วปลดหนังหมาป่าทั้งสี่ผืนลงมา วางไว้ตรงหน้า แล้วอาศัยแสงจากเตาไฟ หยิบมีดบุกเบิกออกมาเริ่มจัดการ
ตอนเรียนมหาวิทยาลัย อาจารย์ฝึกสอนเคยสอนวิธีจัดการหนังสัตว์ เพื่อเตรียมเสื้อผ้าไว้ใส่หน้าหนาวหลังจากมาถึงพิภพเถื่อนร้าง