ส่วนห้องถ่ายทอดสดของประเทศอื่น ๆ กลับมีบรรยากาศตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง
ห้องถ่ายทอดสดประเทศประภาคาร:
【เชี่ย!! ปืนจากยุคก่อนโลกกลายเป็นดินแดนรกร้าง ดันไปตกอยู่ในมือไอ้หนุ่มหน้าอ่อนของต้าซย่าได้ยังไง?!】
【อารยธรรมเหนือธรรมชาติ ไหนบอกว่าสุ่มไงวะ?! นี่เรียกว่าสุ่มเหรอ?! บอกฉันทีว่านี่สุ่มจริง ๆ เหรอ?!】
ห้องถ่ายทอดสดประเทศซากุระ:
【บากะ... ประเทศที่ตายยกชุดสองรอบแรก พอถึงรอบสามกลับได้เริ่มต้นพร้อมอาวุธปืน แบบนี้สมเหตุสมผลตรงไหน?!】
【บากะ ฉันขอประท้วงความยุติธรรมของอารยธรรมเหนือธรรมชาติ!!】
ชาวต้าซย่า【หุบปากไปเลย กินองุ่นไม่ได้ก็เลยบอกว่าองุ่นเปรี้ยวสินะ!】
【ไอ้เวร ต่อให้มีปืนแล้วจะทำไม ในเมื่อไม่มีลูกกระสุน ก็เป็นแค่ท่อนไม้เอาไว้เขี่ยฟืน!!!】
ห้องถ่ายทอดสดพันธมิตรแดนเหนือ:
【นี่ไม่ใช่การเริ่มต้นเอาชีวิตรอด แต่มันคือการเริ่มต้นพร้อมอาวุธครบมือ】
【แต่ชาวประเทศซากุระพูดถูก ไม่มีลูกกระสุน ปืนก็เป็นแค่เศษเหล็ก!!!】
......
พิภพเถื่อนร้าง
หยางหลิ่วหยิบเอ็มยี่สิบสี่ขึ้นมาลองจับดู สัมผัสมือดีมาก แต่ไม่นานเขาก็พบปัญหาใหญ่ มีปืนแต่ไม่มีลูกกระสุน แล้วจะมีประโยชน์อะไร!!!
“เอ๊ะ ไม่มีลูกกระสุนเหรอ?”
หยางหลิ่วพึมพำเสียงเบา
ประเทศประภาคาร：【ตกใจหมด นึกว่าจะมีอะไร อารยธรรมเหนือธรรมชาติยังยุติธรรมจริง ๆ ให้ปืนดี ๆ มา แต่ไม่ให้ลูกกระสุน นี่มันเกมจิตวิทยาชัด ๆ】
ประเทศซากุระ：【ต้าซย่าดีใจเก้อแล้ว ฮ่า ๆ ๆ ๆ】
ประเทศนครหมอก：【ประเมินตามจริง: แม้เอ็มยี่สิบสี่จะเป็นของชั้นยอด แต่เมื่อไม่มีลูกกระสุนให้ใช้ คะแนนประเมินโดยรวมก็เท่ากับศูนย์】
ต้าซย่า:
【......ไม่จริงมั้ง? ปืนดีแต่แม็กกาซีนว่างเปล่าเนี่ยนะ?!】
【อารยธรรมเหนือธรรมชาติ นี่แกกำลังเล่นตลกกับต้าซย่าอยู่เหรอ?! ให้ปืนแต่ไม่ให้กระสุน ตั้งใจแกล้งกันใช่ไหม!】
【หยางหลิ่ว ตรวจให้ละเอียดหน่อยสิ!!!】
ส่วนหยางหลิ่วในพิภพเถื่อนร้างกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล กล่องไม้เมื่อครู่ไม่ได้หนักแบบนี้
เขาคล้ายจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงยกกล่องไม้ขึ้นมาเคาะดู
เมื่อสัมผัสได้ถึงบางอย่าง หยางหลิ่วก็วางกล่องไม้ลง แล้วก้มลงค้นหาอะไรบางอย่างบนกล่อง!
ไม่นานเขาก็พบร่องแยกเล็ก ๆ ข้างร่องมีห่วงเหล็กสำหรับดึงอยู่ด้วย
เขายื่นมือไปดึง!
แผ่นกั้นช่องลับถูกเปิดออก เผยให้เห็นว่าด้านล่างของกล่องไม้ยังมีอีกชั้น!
วินาทีต่อมา แสงสีทองอร่ามก็ปรากฏตรงหน้าหยางหลิ่ว
ลูกกระสุน!
กวาดตามองคร่าว ๆ แต่ละแถวมีลูกกระสุนสิบลูก น่าจะมีประมาณหนึ่งร้อยแถว!!!
เขานับทีละลูก!
หนึ่งพันห้าร้อยนัด
ลูกกระสุนเต็ม ๆ หนึ่งพันห้าร้อยนัด
ภาพนี้ทำให้ประชาชนจากทุกประเทศบนดาวสีน้ำเงินตกอยู่ในความเงียบงัน!
ห้องถ่ายทอดสดประเทศซากุระ:
【บากะ!!! มีช่องลับด้วยเหรอ?! อารยธรรมเหนือธรรมชาติ แกกำลังเล่นตลกกับพวกเราอยู่เหรอ?!】
【หนึ่งพันห้าร้อยนัด?! ฉันขอสาปให้หมอนี่ตายคืนนี้เลย!!!】
【ไม่ยุติธรรม!! ฉันประท้วง!! อารยธรรมเหนือธรรมชาติต้องให้คำอธิบาย!!!】
ห้องถ่ายทอดสดประเทศประภาคาร:
【เชี่ย!! เมื่อกี้ใครพูดว่าเกมจิตวิทยา? ใครบอกว่ายุติธรรม?!】
【ช่องลับซ่อนอยู่ในชั้นสองเหรอ?! นี่เป็นฝีมือระดับอารยธรรมไหนกัน?! ต้าซย่าเจอของดีเข้าให้แล้ว!!】
【ฉันขอประกาศว่า ในการแข่งขันเอาชีวิตรอดเพื่อชะตาประเทศครั้งนี้ ประเทศประภาคารขอเข้าร่วมกลุ่มแอนตี้แฟนต้าซย่าอย่างเป็นทางการ】
ห้องถ่ายทอดสดพันธมิตรแดนเหนือ:
【ถอนคำพูดเร็วเข้า! เมื่อกี้ใครพูดจาไร้สาระ?!】
【ลูกกระสุนหนึ่งพันห้าร้อยนัด... นี่ไม่ใช่การเริ่มต้นเอาชีวิตรอด แต่มันคือการเริ่มต้นเพื่อยึดครองด้วยอาวุธครบมือ!!!】
ในห้องถ่ายทอดสดต้าซย่า ประชาชนที่เมื่อครู่ยังห่อเหี่ยว บัดนี้กลับฮึกเหิมกันสุดขีด:
【ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!! ช่องลับ!! อารยธรรมเหนือธรรมชาติอยู่ข้างต้าซย่าของเราจริง ๆ ด้วย!!!】
【ไอ้หมาประเทศซากุระ เมื่อกี้ยังเห่าดังอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?! ตอนนี้ทำไมเงียบกริบล่ะ?!】
【ไม่ใช่ท่อนไม้เขี่ยฟืนหรอกเหรอ?! ไหนลองบอกมาซิ บ้านพวกแกมีท่อนไม้เขี่ยฟืนที่พกลูกกระสุนมาด้วยตั้งหนึ่งพันห้าร้อยนัดไหม?!】
【หยางหลิ่วสุดยอด!! หยางหลิ่วไร้เทียมทาน!! ดวงดีแบบนี้แม่งเต็มพิกัดไปเลย!!!】
เมื่อเห็นลูกกระสุน หยางหลิ่วก็หยิบออกมาห้าลูกอย่างไม่ลังเล แล้วยัดใส่แม็กกาซีน
หลังจากบรรจุลูกกระสุนลงในแม็กกาซีนสำรองจนเต็ม หยางหลิ่วก็เหน็บมีดบุกเบิกไว้ที่เข็มขัดอย่างเด็ดขาด ส่วนของที่เหลือใส่ไว้ในเป้สนาม
หลังจากพวกเขาถูกสุ่มเลือก นอกจากเสื้อผ้าที่สวมอยู่แล้ว ยังสามารถนำสิ่งของเข้าไปในพิภพเถื่อนร้างได้สามชิ้น เนื่องจากต้าซย่าขาดแคลนทรัพยากร ของสามชิ้นที่เตรียมไว้จึงประกอบด้วยเกลือห้าชั่ง กระเป๋าเป้หนึ่งใบ และพลั่วทหารอเนกประสงค์หนึ่งอัน
แต่ตอนนี้ เมื่อหยางหลิ่วก้มมองของในเป้ของตัวเอง ทั้งพลั่วทหาร เกลือห้าชั่ง สายเบ็ดกับเบ็ดตกปลา ขวานบุกเบิก หินจุดไฟ และหนังสือคู่มือเอาชีวิตรอด เขาก็อดนิ่งคิดไม่ได้
นี่มันเหมือนเริ่มต้นด้วยไพ่เทพเลยไม่ใช่หรือไง!
ขณะเดียวกัน ในห้องถ่ายทอดสดอีกหลายแห่งของต้าซย่า ทหารยอดฝีมือหานเฟยได้หินจุดไฟกับแหจับปลามาเท่านั้น แต่เขาไม่ได้หมดกำลังใจ เก็บข้าวของเรียบร้อยแล้วก็ใส่หีบเหล็กขนาดสามสิบคูณสามสิบลงในเป้ ก่อนจะเริ่มมองหาสถานที่สร้างที่พักพิง
ห้องถ่ายทอดสดทางการของต้าซย่า
พิธีกรหลิวปิงปิงหันไปถามผู้เชี่ยวชาญว่า “หัวหน้าหน่วยเหอ หานเฟยเคยเป็นทหารใต้บังคับบัญชาของคุณ คุณคิดว่าการเริ่มต้นของเขาเป็นยังไงบ้าง?”
“ถือว่าดีมากแล้ว มีแหจับปลา วันนี้หานเฟยต้องจับปลาได้แน่ ถ้ากระตุ้นผลตอบแทนได้ ก็จะช่วยคลี่คลายวิกฤตของต้าซย่าได้!!!”
หลิวปิงปิงได้ยินดังนั้นก็ยิ้มพลางกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นเรามารอดูกันค่ะ ต่อไปมาดูกันว่าหลิงอวิ้น ผู้ได้รับการขนานนามว่าเป็นผู้สืบทอดเขาเอ๋อเหมยในยุคนี้ จะเป็นอย่างไรบ้าง”
แต่ตอนที่หลิวปิงปิงกำลังเปลี่ยนห้องถ่ายทอดสด จู่ ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นในหูฟังว่า “ปิงปิง! เปลี่ยนไปห้องถ่ายทอดสดของนักศึกษาคนนั้นเร็ว หยางหลิ่วได้ปืนไรเฟิลซุ่มยิงมา!”
“เชี่ย!”
หลิวปิงปิงสบถออกมาโดยไม่รู้ตัว
หัวหน้าหน่วยเหอก็พลอยอุทานตามไปด้วยว่า “โห สุดยอดไปเลย!!!”
ระหว่างที่ทั้งสองพูดกัน หน้าจอถ่ายทอดสดก็เปลี่ยนไปยังห้องของหยางหลิ่วแล้ว
ตอนนี้หยางหลิ่วเก็บข้าวของทุกอย่างเรียบร้อย กำลังกอดปืนไรเฟิลซุ่มยิงวิ่งอย่างรวดเร็วอยู่บนทุ่งหญ้าตีนเขา
ปืนไรเฟิลซุ่มยิงในมือทำให้หัวหน้าหน่วยเหอผู้สุขุมมาโดยตลอดถึงกับสบถออกมา
“เชี่ย! ปืนไรเฟิลซุ่มยิง แถมยังมีกล้องเล็ง! ที่สำคัญคือมีลูกกระสุนด้วยเหรอ?”
“หา!” หลิวปิงปิงยังคงถามออกมาโดยไม่รู้ตัว “ลูกกระสุน? อยู่ไหนคะ?”
“ดูเซฟปืนสิ ปิดอยู่ แถมกล่องปืนของเขายังหนักมาก ข้างในต้องมีลูกกระสุนแน่!”
หลิวปิงปิงฟังหัวหน้าหน่วยเหอแล้วกวาดตามองข้อความบนหน้าจอด้วย
“หัวหน้าหน่วยเหอ เมื่อกี้ชาวเน็ตบอกว่าในกล่องปืนของหยางหลิ่วยังมีลูกกระสุนอีกหนึ่งพันห้าร้อยนัด ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่าหยางหลิ่วเป็น...ของพวกเราแล้วใช่ไหมคะ?”
“ใช่ ลูกกระสุนหนึ่งพันห้าร้อยนัด ต่อให้หักส่วนที่เขาต้องใช้ฝึกยิงในช่วงแรกออกไป ก็ยังเหลือให้ใช้ได้อย่างน้อยหนึ่งพันนัด! ต้าซย่าต้องชนะ!”
หลังตะโกนจบ หัวหน้าหน่วยเหอก็ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง “ต้าซย่า ต้องชนะ!”
หลิวปิงปิงตะโกนตามว่า “ต้าซย่า จงเจริญ! หยางหลิ่ว จงเจริญ!”
ชั่วพริบตา ในห้องถ่ายทอดสดของต้าซย่าก็มีแต่เสียงตะโกนว่า ต้าซย่าต้องชนะ!
สิบปีแล้ว!
ใครจะเข้าใจความทุกข์ของต้าซย่าที่ถูกเคราะห์ร้ายตามหลอกหลอนมาตลอด จากวันที่เคยมีอาหารเหลือเฟือ จนถึงตอนนี้ที่ต้องกินข้าวต้มเหลว ๆ วันเว้นวันเพื่อประทังชีวิตได้บ้าง
และตอนนี้ ปืนเอ็มยี่สิบสี่กระบอกหนึ่งได้กลายเป็นความหวังของทุกคน
ต้าซย่า ต้องชนะ!