พิภพเถื่อนร้าง!
บนที่ราบทางตอนใต้ของเทือกเขาเหมันต์นิรันดร์
หยางหลิ่วร่วงลงมาจากฟ้ากะทันหัน ก่อนตกลงบนผืนหญ้าเขียวขจี
【ติ๊ง—ตรวจพบว่าโฮสต์เข้าสู่พิภพเถื่อนร้าง และได้กลายเป็นผู้บุกเบิกรุ่นที่สามของพิภพเถื่อนร้าง ระบบเอาชีวิตรอดกำลังโหลด...】
【คำเตือน! คำเตือน!】
【ตรวจพบอิทธิพลจากความสามารถที่ไม่ทราบชนิด ตรวจพบว่าค่าโชคของโฮสต์อยู่ในระดับสูงสุด ระบบเอาชีวิตรอดกำลังโหลดฟังก์ชันวิเคราะห์ประจำวัน...】
หยางหลิ่วเพิ่งลงถึงพื้น ยังไม่ทันได้สำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบ ก็ถูกข้อความจากระบบในหัวดึงความสนใจไปเสียก่อน
เมื่อสามปีก่อน พ่อแม่ของเขาล้มป่วยเพราะกินไม่อิ่ม
ไม่มีใครคาดคิดว่าพ่อแม่จะอดออมทั้งอาหารและน้ำ เก็บเสบียงที่รัฐแจกให้ทั้งสองคนไว้ในห้องใต้ดินจนหมด หลังจากพ่อแม่เสียชีวิต เขากับน้องสาวก็พึ่งพาเสบียงที่เก็บไว้ประทังชีวิตด้วยกัน
เพราะผู้บุกเบิกรุ่นที่สองเสียชีวิตทั้งหมด ตั้งแต่ต้นปีนี้ต้าซย่าจึงเข้าสู่ยุคเหมันต์ น้องสาวของเขายังติดเชื้อไข้หวัดใหญ่ เพื่อให้น้องมีชีวิตรอด เขาจึงสมัครเป็นผู้สมัครผู้บุกเบิกรุ่นที่สามอย่างเด็ดขาด แลกยารักษาหวัดมาได้จำนวนหนึ่ง
แต่ใครจะคิดว่า ในบรรดาผู้สมัครนับสิบล้านคน เขากลับได้รับเลือก!
“ค่าโชคเต็มหลอดเลยหรือ?” หยางหลิ่วพึมพำเสียงเบา
จากนั้นก็นึกขึ้นได้ว่า ครูฝึกทหารที่โรงเรียนเคยสอนกฎการเอาชีวิตรอดในป่าเอาไว้ สิ่งแรกที่ต้องทำเมื่อลงถึงพื้น คือคว้าหีบมือใหม่เริ่มต้น แล้วหาที่ปลอดภัย...
หยางหลิ่วกอดหีบไว้แนบอก แล้วพุ่งไปยังเนินหินทางตะวันออก
ที่นั่นมีซอกหินมากมาย ทั้งยังเป็นที่กำบังลม ที่สำคัญที่สุดคือมองเห็นพื้นที่โดยรอบได้กว้างขวาง สัตว์นักล่าขนาดใหญ่ซ่อนตัวที่นั่นได้ยาก
เขาเลือกซอกหินเว้าจุดหนึ่งแล้วมุดเข้าไป ก้มตัวลงฟังเสียงรอบข้างอยู่ครู่หนึ่ง
เมื่อแน่ใจว่าไม่ได้ยินเสียงสัตว์แล้ว จึงวางหีบลง นั่งยอง ๆ แล้วปลดกลอนเปิดฝา
เขาล้วงมือเข้าไปคลำอยู่พักใหญ่ ก่อนจะหยิบมีดบุกเบิกพร้อมฝักออกมาวางข้างตัว
จากนั้นก็ควานหาอยู่อีกพักใหญ่ ได้สายเบ็ดตกปลา เบ็ด และลูกลอยมาอยู่ในกล่องเดียวกัน
“เอ๊ะ ยังมีหินจุดไฟด้วยหรือ?” หยางหลิ่วอดชื่นชมโชคของตัวเองไม่ได้
ต้องรู้ไว้ว่า ตอนอยู่ดาวสีน้ำเงิน เขาเคยดูผู้บุกเบิกรุ่นก่อนทั้งสองรุ่น บางคนเปิดหีบมือใหม่ออกมาได้กองอึ ส่วนเขาได้ของครบสามชิ้น นับว่าโชคดีสุด ๆ แล้ว
เวลานี้ ภายในที่หลบภัยบนดาวสีน้ำเงิน
【โห พี่ชายคนนี้ไม่ธรรมดาเลย เปิดมาก็ได้ทั้งสายเบ็ด เบ็ดตกปลา หินจุดไฟ แถมยังมีมีดบุกเบิกอีก!!! ของจำเป็นสำหรับเอาชีวิตรอดครบสามชิ้น! เริ่มต้นได้สวยแน่!】
【แต่พวกนายดูตำแหน่งที่เขาอยู่สิ เทือกเขาเหมันต์นิรันดร์ เป็นหนึ่งในพื้นที่เหนือสุดของพิภพเถื่อนร้าง หนึ่งปีมีฤดูใบไม้ผลิกับฤดูใบไม้ร่วงรวมกันแค่ห้าเดือน ที่เหลือเป็นฤดูหนาวทั้งหมด แถมตอนนี้ก็เดือนกรกฎาคมแล้ว อีกสองเดือนก็จะเข้าสู่ฤดูหนาว...】
หยางหลิ่วไม่ได้รีบดีใจ แต่ยังคงควานหาของต่อ
ไม่นานนัก เขาก็หยิบขวานออกมาจากหีบมือใหม่
【โห พี่คนนี้ใช้สูตรโกงหรือเปล่า! มีดบุกเบิกหนึ่งเล่ม ขวานบุกเบิกอีกหนึ่งเล่ม? คนอื่นบางคนยังหาเครื่องมือเหล็กไม่ได้สักชิ้น แต่พี่คนนี้ได้ติดกันสองชิ้นเลยหรือ?】
【ไม่สนแล้ว ต้าซย่าสุดยอด!】
【บ้าจริง! ต้าซย่าของพวกนายตกไปอยู่อันดับที่สิบเก้าของโลกแล้ว ยังจะมาโกงอีก!】
【พวกหมาประเทศซากุระ ไสหัวไป!】
เมื่อเผชิญหน้ากับคนจากประเทศซากุระ ชาวต้าซย่าไม่ยอมอ่อนข้อให้แม้แต่น้อย พากันด่ากลับทันที
ส่วนในพิภพเถื่อนร้าง หยางหลิ่วเห็นแสงยังส่องลอดออกมาจากหีบมือใหม่ จึงยื่นมือเข้าไปอีกครั้ง
“ทุกคน ข่าวดีคือยังมีของอยู่ ข่าวร้ายคือมันแข็งโป๊ก ไม่รู้ว่าเป็นอะไร” หยางหลิ่วพึมพำกับท้องฟ้า
จากนั้นก็ออกแรงดึงของข้างในออกมา!
“โห คู่มือเอาชีวิตรอด! มีแค่เบลล์ที่อยู่บนทำเนียบผู้บุกเบิกสูงสุดเคยได้ไป!!!” หยางหลิ่วพูดพลางยกหนังสือขึ้นรับแสงแดดเพื่ออ่านชื่อ
บนปกเขียนไว้ว่า 《คู่มือเอาชีวิตรอดในพิภพเถื่อนร้าง เล่มหนึ่ง》
หัวใจเต้นแรง มือสั่นเทา หยางหลิ่วเปิดคู่มือเอาชีวิตรอดในพิภพเถื่อนร้าง
ในสารบัญมีทั้งภูมิศาสตร์ของพิภพเถื่อนร้าง นิสัยของสิ่งมีชีวิตในพิภพเถื่อนร้าง และหัวข้ออื่น ๆ อีกมากมาย!
ภายในห้องถ่ายทอดสด
【โห พี่หยางของเรากำลังโกงอยู่หรือเปล่า! คู่มือสิ่งมีชีวิต คู่มือภูมิศาสตร์? หนังสือเล่มนี้แทบจะเป็นสมบัติคุ้มครองชาติเลยนะ!!!】
【เบลล์จากประเทศประภาคารได้เป็นอันดับหนึ่งในทำเนียบผู้บุกเบิกสูงสุด เพราะมีคู่มือเอาชีวิตรอดเพียงเล่มเดียว ตอนนี้ต้าซย่าของเราก็มีคู่มือเอาชีวิตรอดแล้ว ต่อจากนี้ฉันตัดสินใจแล้ว หยางหลิ่วคือเทพเจ้าของฉัน!!!】
【เดี๋ยวนะ นี่ได้มาตั้งห้าชิ้นแล้ว ทำไมหีบมือใหม่ของเทพหยางยังมีแสงอยู่ล่ะ?】
【โห! จริงด้วย!!!】
หยางหลิ่วในพิภพเถื่อนร้างเองก็ชะงักไปเหมือนกัน คนอื่นเข้ามาในพิภพเถื่อนร้างแล้วได้ของจากชุดมือใหม่แค่สองสามชิ้น แต่นี่เขาได้มาถึงห้าชิ้นแล้ว ยังมีอีกหรือ?
เขาเคยดูการถ่ายทอดสดของผู้บุกเบิกรุ่นก่อนทั้งสองรุ่น
หลังรับเสบียงจากหีบมือใหม่เสร็จ หีบจะเปลี่ยนเป็นหีบเหล็ก ซึ่งโดยทั่วไปผู้บุกเบิกมักใช้แทนกระทะเหล็กหรือหีบเก็บของ เขาเคยดูผู้บุกเบิกรุ่นแรกของต้าซย่า
คนที่ได้ของมากที่สุดหยิบไปสี่ชิ้น จากนั้นหีบก็เปลี่ยนเป็นหีบเหล็กแล้ว
แต่ตอนนี้เขาได้มาถึงห้าชิ้นแล้ว ยังจะมีอีกหรือ?
หยางหลิ่วยื่นมือเข้าไปในหีบมือใหม่อีกครั้ง
แต่คราวนี้ของข้างในหนักกว่าครั้งก่อน ๆ หลายเท่า
หยางหลิ่วออกแรงอยู่พักใหญ่ กว่าจะดึงมันออกมาได้
“กล่องหรือ?”
พอเห็นสิ่งที่อยู่ในมือ หยางหลิ่วก็อึ้งไปเลย! ในหีบมือใหม่มีหีบอีกใบงั้นหรือ? เป็นหีบทรงยาวด้วย?
เขากลืนน้ำลายลงคอ แล้วยกกล่องขึ้นชั่งน้ำหนัก
รู้สึกได้ว่ามันหนักมาก หนักจนแทบจะถ่วงมือ
เขาหาก้อนหินมาวางกล่องไม้ไว้ด้านบน กลั้นหายใจแล้วปลดกลอน
เขาได้แต่หวังว่ามันจะเป็นอย่างที่คิดไว้!!!
“กึก”
ทันทีที่เปิดฝา กลิ่นอายของโลหะก็ปะทะเข้ามา
ภายในมีปืนไรเฟิลซุ่มยิงที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดีวางอยู่
ตัวปืนสีดำสนิทและมีรูปทรงเพรียวยาว ลำกล้องยังสะท้อนแสงโลหะวาววับ
แผ่นรองแก้ม ศูนย์เล็งแบบออปติก และอุปกรณ์ทุกชิ้นมีครบ
หยางหลิ่วตะลึง เขารู้จักอาวุธชนิดนี้ดี เมื่อสิบปีก่อนสมัยเรียน เขาเล่นเกมยิงปืนอยู่บ่อย ๆ และปืนกระบอกนี้ก็เป็นหนึ่งในปืนที่โด่งดังที่สุดในบรรดาเกมยิงปืนทั้งหมด
เอ็มยี่สิบสี่
เวลานี้ บนดาวสีน้ำเงิน แม้จะเป็นเพียงภาพถ่ายทอดสด แต่ผู้คนทั่วโลกก็คลุ้มคลั่งกันไปแล้ว
ในห้องถ่ายทอดสดของที่หลบภัยตามที่ต่าง ๆ ในต้าซย่า ข้อความวิ่งบนหน้าจอถี่จนขาวโพลนไปหมด:
【เอ็มยี่สิบสี่!!! นั่นเอ็มยี่สิบสี่!!! เป็นปืนไรเฟิลซุ่มยิงประจำหน่วยรบพิเศษของประเทศประภาคาร ก่อนยุคดินแดนรกร้าง!!!】
【เมื่อกี้ใครพูดว่าอีกสองเดือนฤดูหนาวจะมาถึง แล้วเทพหยางต้องตายแน่? พอมีอาวุธกระบอกนี้ออกมา ใครจะตายหลังฤดูหนาว ระหว่างเทพหยางกับสัตว์ร้าย ก็ยังไม่แน่หรอก!!!】
【หยางหลิ่ว! หยางหลิ่ว! หยางหลิ่ว!! ตั้งแต่วันนี้ไป เขาคือเทพแท้จริงเพียงองค์เดียวของฉัน!!!】
เมื่อชาวต้าซย่าเห็นหยางหลิ่วได้อาวุธกระบอกนี้มา ก็พากันฉลองอย่างบ้าคลั่ง แม้การเสียชีวิตของผู้บุกเบิกรุ่นก่อนทั้งสองรุ่นจะทำให้อันดับของต้าซย่าตกลง และเสบียงร่อยหรอจนแทบถึงขั้นต้องยอมแพ้ต่อประชาชนแล้วก็ตาม
แต่ทันทีที่ปืนกระบอกนี้ปรากฏขึ้น ต้าซย่าทั้งแผ่นดินก็เข้าสู่ความยินดีอย่างบ้าคลั่ง
ภายในที่หลบภัยใต้ดินของนครหลวง ชายชราในชุดทหารหลายคนมองหยางหลิ่วบนหน้าจอและปืนไรเฟิลซุ่มยิงในมือของเขา ทุกคนตื้นตันจนหลั่งน้ำตาด้วยความยินดี
สิบปีแล้ว!
สิบปีเต็ม!
นับตั้งแต่อารยธรรมเหนือธรรมชาติปิดล้อมดาวสีน้ำเงิน และยุคดินแดนรกร้างมาเยือน นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขามีความสุขถึงเพียงนี้
ในเวลานี้ พวกเขาราวกับมองเห็นความหวัง!
ความหวังที่ต้าซย่าจะปกป้องประชาชนหนึ่งพันล้านคนได้
ในเวลานี้ ห้องถ่ายทอดสดของอีกเก้าคนถูกเหล่าผู้มีอำนาจวางทิ้งไว้ ทุกคน ทั้งชาวต้าซย่าทั้งหมด ต่างหันไปดูห้องถ่ายทอดสดของหยางหลิ่ว
เพียงเพราะชายคนนี้เปิดได้เอ็มยี่สิบสี่!