ทางใต้ของเทือกเขาเหมันต์นิรันดร์มีที่ราบกว้างใหญ่ผืนหนึ่ง
หยางหลิ่วไม่ได้คิดจะสร้างที่พักพิงบนที่ราบหรือแถบภูเขา เพราะบริเวณรอบ ๆ ไม่มีแม่น้ำ ทั้งยังไม่มีที่กำบังลมฝน
แม้ภูเขาจะช่วยบังลมได้ แต่แถวนี้มีทั้งหมาป่า หมี และเสือดาวหิมะ...
เขาเป็นเพียงนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมดา ตอนลงมาถึงพื้น เขาเห็นป่าแห่งหนึ่งอยู่ห่างไปทางใต้หลายกิโลเมตร จึงคิดจะไปลองเสี่ยงโชคที่นั่น
หากเจอแม่น้ำ ก็จะได้หาทำเลสร้างที่พักพิงชั่วคราวบริเวณริมแม่น้ำ
หยางหลิ่ววิ่งมุ่งหน้าไปทางใต้
เดือนกรกฎาคมในพิภพเถื่อนร้างยังเป็นฤดูร้อนอันร้อนระอุ แต่บริเวณเทือกเขาเหมันต์นิรันดร์ยังคงหนาวเย็น อุณหภูมิอยู่ที่ราวยี่สิบกว่าองศา
ตอนอยู่บนดาวสีน้ำเงิน หยางหลิ่วเคยอ่านข้อมูลเกี่ยวกับเทือกเขาเหมันต์นิรันดร์ ที่นี่เป็นฤดูใบไม้ผลิตั้งแต่เดือนพฤษภาคมถึงกันยายน ส่วนช่วงเวลาที่เหลือเป็นฤดูหนาวทั้งหมด ตอนนี้เข้าสู่กลางเดือนกรกฎาคมแล้ว
เขาคำนวณอยู่ในใจพลางเดินอย่างระมัดระวัง
เป็นระยะก็ชูมีดบุกเบิกขึ้นมาเหวี่ยงไปข้างหน้าสองสามครั้ง
พิภพเถื่อนร้างเต็มไปด้วยอันตราย ทั้งแมลงมีพิษและงูพิษมีอยู่ทั่วทุกหนแห่ง หากพลาดเพียงนิดเดียวก็อาจถึงแก่ชีวิต
เขาเคยดูวิดีโอของผู้บุกเบิกสองรุ่นก่อน มีหลายคนเพิ่งมาถึงก็ประมาท จนถูกแมลงพิษไม่ทราบชนิดเล่นงานตาย...
หลังเดินอย่างระมัดระวังมาตลอดหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดเขาก็เดินพ้นทุ่งหญ้า
เมื่อหันกลับไปมอง ระยะทางหลายกิโลเมตรทำให้หยางหลิ่วเหนื่อยหอบ
「ระบบ ฟังก์ชันวิเคราะห์ประจำวันใช้ยังไง?」
【ติ๊ง—ตรวจพบว่าโฮสต์เปิดใช้ฟังก์ชันวิเคราะห์ ต้องการให้วิเคราะห์สิ่งใด? ขณะนี้สามารถวิเคราะห์พื้นที่ในทิศทางที่ระบุได้ ภายในรัศมีห้ากิโลเมตร...】
「วิเคราะห์พื้นที่ทางใต้ของฉัน ภายในรัศมีห้ากิโลเมตร ว่ามีที่ไหนเหมาะจะสร้างที่พักพิงบ้าง!」
【วิเคราะห์เสร็จสิ้น ต่อไปนี้คือสถานที่เหมาะสำหรับสร้างที่พักพิงภายในรัศมีห้ากิโลเมตรทางใต้ เรียงตามระดับ】
【หนึ่ง・หุบเขาลำธาร】
ตำแหน่ง: ห่างไปทางใต้ราวหกกิโลเมตร มีลำธารไหลผ่านหุบเขา สองฝั่งปกคลุมด้วยต้นไม้หนาทึบ
ประเมินทรัพยากร: แหล่งน้ำอุดมสมบูรณ์ ไม้มีมาก ฝูงปลาชุกชุม รอบบริเวณมีหมาป่าและหมีปรากฏตัว
ระดับอันตราย: สูงมาก
ระดับทรัพยากร: ขั้นสาม・ชั้นดี
【สอง・ป่าผลไม้เตี้ย】
ตำแหน่ง: ห่างไปทางใต้ราวสามกิโลเมตร มีป่าผลไม้ป่าผืนใหญ่ ผลไม้กำลังสุกงอม
ประเมินทรัพยากร: หาอาหารได้อย่างมีประสิทธิภาพสูง ต้นไม้ยังใช้เป็นวัสดุก่อสร้างได้ ใต้ป่ามีดินฮิวมัสที่นำไปปลูกพืชได้
ระดับอันตราย: ปานกลาง มีงูและผึ้งป่าค่อนข้างมากในป่า
ระดับทรัพยากร: ขั้นสอง・ทั่วไป
【สาม・ถ้ำหน้าผาหิน】
ตำแหน่ง: ห่างไปทางตะวันตกเฉียงใต้ราวสี่กิโลเมตร เป็นถ้ำธรรมชาติ หันรับแสงแดดและหลบลม
ประเมินทรัพยากร: ภายในถ้ำแห้ง สามารถใช้หลบลมหนาวและหิมะได้ แต่ยังไม่ทราบสภาพด้านใน ต้องเข้าไปสำรวจเสียก่อน
ระดับอันตราย: ไม่ทราบ
ระดับทรัพยากร: ขั้นสอง・ชั้นดี
...
ระบบแสดงสถานที่ให้ถึงเจ็ดแห่ง หยางหลิ่วไล่ดูทีละแห่งและวิเคราะห์ทั้งหมดแล้วก็คิดในใจว่า 「บ้าเอ๊ย คนขี้ขลาดอดตาย ส่วนคนกล้ากลับอิ่มตาย!」
จากนั้นหยางหลิ่วก็หาที่พักสักแห่ง พักครู่หนึ่ง แล้วมุ่งหน้าไปทางหุบเขาลำธาร
หลังจากเขาเลือกแล้ว ระบบวิเคราะห์ก็แปลงเป็นลูกศรคอยนำทาง
ระหว่างทางแม้จะกระหายน้ำหรือเหนื่อยล้า ต่อให้เห็นผลไม้ป่า หยางหลิ่วก็ไม่กล้าแตะต้อง
เขาทำได้เพียงอาศัยไม้ท่อนหนึ่ง คอยขู่สัตว์เลื้อยคลานรอบตัวไม่ให้เข้ามาใกล้
ส่วนผลไม้ป่ากับแหล่งน้ำ เขาไม่แตะต้องเลยแม้แต่น้อย
เขาเห็นผู้บุกเบิกสองรุ่นก่อนมาแล้ว ไม่รู้ว่ามีกี่คนที่ออกเดินทางแล้วกระหายน้ำจนดื่มน้ำ หรือเผลอกินผลไม้ป่าเข้าไป สุดท้ายก็ต้องตายในพิภพเถื่อนร้าง
เพราะไม่มีเวลา หยางหลิ่วจึงไม่รู้ว่าตัวเองเดินมาเนิ่นนานแค่ไหน
จากตอนพระอาทิตย์เพิ่งขึ้น เดินจนถึงยามที่ดวงอาทิตย์อยู่ตรงกลางฟ้า แล้วต่อถึงตอนที่เริ่มคล้อยไปทางตะวันตก ในที่สุดหยางหลิ่วก็มองเห็นเค้าโครงของหุบเขาลำธาร
หุบเขาลำธารเป็นแอ่งกระทะ ตอนนี้เขายืนอยู่บนแนวเขา จึงมองเห็นภาพรวมของหุบเขาได้
จะเรียกว่าแอ่งกระทะก็ไม่เชิง ที่จริงเป็นแนวเขาล้อมรอบหุบเขาไว้ จนกลายเป็นแอ่งกระทะ
มีลำน้ำสาขาขนาดใหญ่สายหนึ่งจากแม่น้ำใต้เทือกเขาเหมันต์นิรันดร์ไหลผ่านหุบเขา ก่อเกิดเป็นทิวทัศน์งดงามเช่นนี้ สองฝั่งเป็นแนวเขาที่เขียวชอุ่ม ตรงกลางเป็นที่ราบผืนหนึ่ง และมีแม่น้ำพาดผ่านกลางที่ราบ
「ระบบ ที่นี่ห่างหกกิโลเมตรจริงเหรอ?」
【ระยะทางเส้นตรงหกกิโลเมตร ไม่รวมแนวเขา...】
หยางหลิ่วกลอกตาอย่างจนคำพูด ก่อนเริ่มหาทางลงเขา
พอลงมาถึงกลางเขา หยางหลิ่วก็หยุดกึก
บนพื้นดินโคลนเบื้องหน้ามีรอยเท้าขนาดมหึมาหลายรอย
เป็นรอยเท้าห้านิ้ว ดูจากรอยก็เห็นได้ว่าฝ่าเท้าหนาและลึก ขนาดใหญ่พอ ๆ กับฝ่ามือของเขา
หยางหลิ่วย่อตัวลง ระบบก็แสดงข้อมูลขึ้นมาทันที【หมีดำ ผ่านมาสามชั่วโมงแล้ว ขณะนี้อยู่ห่างจากโฮสต์ห้ากิโลเมตร...】
ได้ยินเช่นนั้น หยางหลิ่วก็โล่งใจ หากมันเพิ่งผ่านไปเมื่อครู่นี้ เขาคงต้องรีบหนีแล้ว
เขามีปืนก็จริง แต่ไม่คิดว่าตัวเองจะสู้หมีดำได้
เขาค่อย ๆ ลุกขึ้น แล้วทอดสายตาไปตามรอยเท้า
ภาพที่ทำให้หนังศีรษะชาวาบยิ่งกว่าก็ปรากฏขึ้น!
ข้างรอยเท้าหมีดำยังมีรอยเท้าอีกชุดหนึ่ง
รอยเหล่านั้นเล็กกว่ามาก แต่มีจำนวนถี่กว่า ปรากฏเรียงเคียงกันเป็นกลุ่ม ๆ
หมาป่า
หยางหลิ่วไม่คิดว่านั่นจะเป็นรอยสุนัข
ทุกอย่างในพิภพเถื่อนร้างยังอยู่ในสภาพดั้งเดิม จะมีสุนัขได้อย่างไร?
ขณะนี้ ในห้องถ่ายทอดสดของต้าซย่าบนดาวสีน้ำเงิน ประชาชนที่เมื่อครู่ยังดีใจเพราะหยางหลิ่วพบหุบเขาลำธาร ต่างพากันสูดหายใจเฮือกเมื่อเห็นรอยเท้าสัตว์ในภาพ
【รอยเท้าหมีเหรอ?! แถมยังใหม่ด้วย?! ที่นี่อันตรายเกินไปแล้ว!】
【ข้าง ๆ นั่นรอยหมาป่าใช่ไหม? พระเจ้า บนเขานี้มีฝูงหมาป่าด้วยเหรอ?!】
【หยางหลิ่ว รีบหนีเร็ว! อย่าลงเขาแล้ว!】
หัวหน้าหน่วยเหอจ้องหน้าจอแล้วพูดเสียงเบาว่า 「เขามีปืนก็จริง แต่หมีไม่เหมือนหมาป่า!
พอเสียงปืนดังขึ้น กลิ่นเลือดจะดึงดูดสัตว์ร้ายเข้ามาอีก
ตอนนี้สิ่งที่หยางหลิ่วควรทำที่สุดคือหาที่ปลอดภัยให้เร็ว ไม่ใช่อยู่ตรงนี้」
หยางหลิ่วเองก็เข้าใจเหตุผลข้อนี้อย่างชัดเจน
แต่สิ่งที่เขาเลือกกลับเป็นเรื่องที่ไม่มีใครคาดคิด เขาเดินลงเขาต่อไปตามทาง
หลังจากเดินต่อไปอีกราวครึ่งชั่วยาม เบื้องหน้าก็เริ่มมีเสียงน้ำไหลดังแว่วมา
ถึงหุบเขาลำธารแล้ว
หยางหลิ่วกำลังจะถอนหายใจอย่างโล่งอกและพักสักหน่อย ทว่าสิ่งที่จู่ ๆ ก็เห็นทำให้เขาชะงักฝีเท้า
สายตาของเขาจับจ้องไปยังทุ่งหญ้าริมลำธาร ที่นั่นมีวัวตัวหนึ่งอยู่
แผงคอยาวสีเทาดำ สูงกว่าไหล่คนเสียอีก ตอนนี้มันก้มหน้าดื่มน้ำอย่างเอร็ดอร่อย
จามรีแผงคอยาว
แถมยังอยู่ตัวเดียว!
เพราะหยางหลิ่วไม่เห็นวัวตัวอื่นอยู่แถวนั้น ทั้งยังไม่เห็นหมีหรือหมาป่าเลย
มันดูราวกับเป็นตัวที่พลัดหลงจากฝูง แอบมาดื่มน้ำริมลำธารตามลำพังเหมือนหมาป่าเดียวดาย
หยางหลิ่วสูดหายใจลึก
เขาย่อตัวต่ำแล้วถอยออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนหาที่กำบังข้างก้อนหินสูงครึ่งตัวคน จากนั้นกดตัวลงต่ำและประทับปืนเอ็มยี่สิบสี่
ในกล้องเล็ง จามรีตัวนั้นไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนเล็งมันอยู่
มันยังคงตั้งหน้าตั้งตาดื่มน้ำ
เส้นกากบาทในกล้องเล็งหยุดอยู่ตรงหัวใจของวัว หยางหลิ่วสูดหายใจลึก แล้วค่อย ๆ เหนี่ยวไก
「ปัง—」