โยนเป็ดไว้ริมฝั่งทางเหนือแล้ว หยางหลิ่วก็เดินหน้าต่อ ลูกศรบอกระยะทางชี้ว่าเขาอยู่ห่างจากจุดหมายอีก 2 กิโลเมตร
เมื่อเดินข้ามลำน้ำไป
พืชน้ำที่เคยมีก่อนหน้านี้ก็หายไปหมดแล้ว
เหลือเพียงทุ่งหิมะสีขาวโพลนเช่นเดิม
หยางหลิ่วเดินต่อไปตามเส้นทาง
หลังจากเดินมาได้พักหนึ่ง เขาก็มาถึงเชิงเนินทางฝั่งใต้ ขณะที่กำลังหาจุดขุดดินเหนียว
เขาก็สังเกตเห็นเรื่องหนึ่ง
ที่นี่ดูเหมือนจะอยู่ไม่ไกลจากบริเวณที่แมงมุมพิษตาแดงอาศัยอยู่
แต่ทำไมถึงมีรอยเท้าอยู่ที่นี่ได้ล่ะ
รอยเท้านี้ไม่เหมือนรอยคลานผ่าน แต่คล้ายรอยเท้าแมวยักษ์มาก ทั้งยังมีรอยเท้าสัตว์ตระกูลสุนัขชนิดอื่นด้วย
หรือว่าจะเป็นหมาป่า?
หยางหลิ่วนึกถึงตรงนี้ก็หันไปมองหมาป่าสีเทา ที่เขาล่าหมาป่าไม่ได้ก็เพราะเจ้าหมอนี่
ไม่รู้เหมือนกันว่ามันไปทำอะไรมา แต่ตอนนี้เขาล่าหมาป่าไม่ได้แล้ว
พวกหมาป่าไม่ยอมมาทางฝั่งเหนืออีกเลย
“โฮ่ง...”
“ไม่ใช่แกเหรอ?”
“หงิง ๆ...”
คำตอบของหมาป่าสีเทาทำให้หยางหลิ่วใจหาย ในพิภพเถื่อนร้าง การเจอรอยเท้าสัตว์ป่าไม่ใช่เรื่องดีเลย
“แปลกจริง! ที่นี่เป็นรังของแมงมุมพิษตาแดง ตามหลักแล้วแถวนี้น่าจะมีแมงมุมพิษตาแดงสิ ทำไมถึงไม่มีล่ะ! แล้วรอยเท้านี่เป็นของใคร หรือจะเป็นรอยเท้าแมวยักษ์จริง ๆ?”
หยางหลิ่วใช้ชีวิตอยู่ในแอ่งหุบธารมาสิบกว่าวัน แต่ไม่เคยเจอแมวยักษ์มาก่อนเลย
แต่รอยเท้านี่เป็นของแมวชัด ๆ!
“หงิง ๆ...”
ดาวสีน้ำเงิน ห้องถ่ายทอดสดต้าซย่า
【เชี่ย พวกคุณยังจำข้อความเลือดของทอร์ลส์ ตอนเทพหยางเพิ่งมาถึงที่นี่ได้ไหม? ดูเหมือนแถวนี้จะมีเสือดาวหิมะอยู่ตัวหนึ่ง ระดับสาม!】