พิภพเถื่อนร้าง
หยางหลิ่วล้มเลิกความคิดที่จะขุดดินเหนียว
ถ้านั่นเป็นแมวตัวใหญ่จริง ๆ อย่างน้อยก็ต้องเป็นสัตว์อสูรขั้นสาม
เขาเคยอ่านจากคู่มือเอาชีวิตรอดว่า ระดับของสัตว์ดุร้ายในพิภพเถื่อนร้างนั้นแบ่งขั้นกันอย่างห่างชั้นอย่างมาก ยิ่งสิ่งมีชีวิตแข็งแกร่ง ก็ยิ่งแข็งแกร่งแบบก้าวกระโดด
มดตัวหนึ่งเริ่มต้นที่ระดับทั่วไป สูงสุดก็แค่ขั้นสองหรือขั้นสาม
แต่แมวตัวใหญ่ตัวหนึ่ง อย่างต่ำก็เริ่มที่ขั้นสามแล้ว ส่วนขีดจำกัดนั้นไม่แน่นอน!
หยางหลิ่วเหลือบมองทิศทางที่รอยอุ้งเท้าแมวหายไป ก่อนย่องตามไปเงียบ ๆ เพื่อดูว่ามันจะส่งผลกระทบต่อที่พักพิงของตนหรือไม่
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็ล้มเลิก!
ทางข้างหน้าแคบเกินไป มีเพียงเส้นทางในหุบเขาเส้นเดียว หากเจอสัตว์ป่าที่เป็นแมวตัวใหญ่จริง ๆ เขาคงหนีไม่พ้นแน่
“หมาป่าสีเทา กลับไป!”
“โฮ่ง—”
หมาป่าสีเทาขานรับ แล้วเดินกลับไปพร้อมหยางหลิ่ว
ทั้งคู่เพิ่งเดินข้ามลำน้ำกลับมาถึงฝั่งเหนือ
หยางหลิ่วเตรียมเอาเป็ดกลับไปสักสองสามตัว แต่ทันทีที่ยกเป็ดขึ้น เขาก็เห็นเงาคนหลายคนปรากฏบนสันเขาเบื้องหน้า
“บ้าเอ๊ย! ที่นี่มีคนได้ยังไง!”
“เป็นเผ่าคนเถื่อนหรือเผ่าสัตว์?”
หยางหลิ่วรีบย่อตัว หลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง
จากนั้นยกกล้องเล็งขึ้นมาดู
แต่เพียงแวบเดียว คนที่มีหัวเป็นนกอินทรี ลำตัวเป็นมนุษย์ และมีปีกกับกรงเล็บแทนแขนก็หันมามองทางเขา
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบเผ่าสัตว์
ไม่สิ นับตั้งแต่มีบันทึกประวัติศาสตร์ นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้บุกเบิกจากดาวสีน้ำเงินทั้งดวงได้พบเผ่าสัตว์