พิภพเถื่อนร้าง
หลานหยวน
หยางหลิ่วราวกับเพิ่งตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เขากัดแขนตัวเองแน่นด้วยฟัน
ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่แขนทำให้เขาได้สติขึ้นมาทันที
จากนั้นแสงตรงหน้าก็ค่อย ๆ เลือนหายไป
เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น จึงพบว่าตัวเองนอนอยู่บนพื้นตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ทั้งร่างถูกเถาวัลย์เส้นเล็กเส้นน้อยปกคลุมจนแน่นขนัด
ข้าง ๆ กัน หมาป่าสีเทาก็อยู่ในสภาพเดียวกัน เพียงแต่มันยังนอนนิ่งราวกับหลับสนิท
“ระบบ ตรวจสอบทีว่าเกิดอะไรขึ้น!”
【ตรวจพบหญ้าลวงประสาทหายากขั้นสองจำนวนมากในบริเวณใกล้เคียง เมื่อครู่โฮสต์ตกอยู่ในภาวะประสาทหลอนเพราะเกสรของหญ้าลวงประสาท!】
“อะไรนะ?”
“หญ้าลวงประสาทหน้าตาเป็นยังไง? ทำไมฉันไม่เห็นเลย?”
【กำลังสร้างภาพหญ้าลวงประสาท......】
ต่อมา หยางหลิ่วก็เห็นหญ้าต้นหนึ่งที่มีขนาดเพียงปลายนิ้วก้อย บนต้นยังมีดอกตูมอยู่หลายดอก
หยางหลิ่วลุกขึ้น ใช้มือปิดปากกับจมูกก่อน ถอยไปยังบริเวณที่เถาวัลย์ขึ้นเบาบางและสูดหายใจอยู่สองสามครั้ง จากนั้นจึงหันไปมองหมาป่าสีเทาที่ยังหลับอยู่
“หมาป่าสีเทา! ตื่นได้แล้ว!”
เขาย่อตัวลงตบหัวหมาป่า พอเห็นว่าไม่ได้ผลก็เขย่าตัวมัน
หมาป่าสีเทาครางหงิง พลิกตัวแล้วหลับต่อ
“...ใจเย็นเกินไปแล้วนะ”
หยางหลิ่วเห็นดังนั้นก็ได้แต่จนใจ เขาล้วงเนื้อกวางย่างชิ้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แล้ววางไว้ใต้จมูกหมาป่าสีเทา
จมูกของหมาป่าสีเทากระตุก หูขยับไหว ก่อนจะลืมตาพรึ่บ
“โฮ่ง——”
จากนั้นมันก็คาบเนื้อเข้าปาก เคี้ยวไปสองครั้งถึงค่อยได้สติ
แล้วมันก็จ้องหยางหลิ่วอย่างสะลึมสะลือ คล้ายกำลังถามว่า “ฉันเป็นใคร? อยู่ที่ไหน? ทำไมถึงหลับไปได้?”