พิภพเถื่อนร้าง
หลานหยวน
หลังจากจัดการกิ้งก่าเขียวกินพืชไปเกือบหมด ฝูงที่เหลือก็เริ่มแตกตื่นและหนีไปในที่สุด
หยางหลิ่วไม่ได้ตามไปไล่ล่า
แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ว่าฆ่าไปมากแค่ไหน
เขานำเนื้อกวางออกมา ใช้ไม้ขีดไฟกับเถาวัลย์แห้งที่อยู่รอบ ๆ จุดไฟย่าง
ข้าง ๆ หมาป่าสีเทายังคงอยู่ในสภาพหมดแรงเหมือนเดิม
มันหมอบอยู่ตรงนั้น แลบลิ้นหอบหายใจ
เมื่อย่างเนื้อกวางชิ้นหนึ่งเสร็จ หยางหลิ่วก็โยนให้หมาป่าสีเทา มันลุกขึ้นนั่งทันที คาบเนื้อไว้แล้วเริ่มกลืนกินคำโต ๆ
เนื้อกวางไม่ได้ผ่านการปรุงอะไร แค่ย่างอย่างง่าย ๆ รสชาติจึงแย่มาก
แต่เพราะขาดพลังงานอย่างหนัก หยางหลิ่วจึงทำได้เพียงฝืนกินจนหมด
หลังจากกินเสร็จและพักอยู่ครู่หนึ่ง หยางหลิ่วก็หันไปถามหมาป่าสีเทา «ของสิ่งนั้นอยู่ที่นี่จริง ๆ เหรอ?»
«โฮ่ง—»
หมาป่าสีเทาหันกลับมาหอนทีหนึ่ง แล้วใช้หัวชี้ไปทางหนึ่ง
«ยังอยู่ข้างในเหรอ?»
«หงิง ๆ—»
«งั้นก็ไปดูกัน พอได้ของแล้วรีบออกไป ฉันรู้สึกว่าข้างในนี้มีอะไรไม่ชอบมาพากล!»
«โฮ่ง—»
«งั้นก็ไปต่อ!»
เดินไปได้ครู่หนึ่ง
เมื่อเลี้ยวผ่านทางโค้ง ทิวทัศน์เบื้องหน้าก็พลันเปิดกว้างขึ้น แต่กลิ่นเหม็นคาวก็พุ่งปะทะหน้าในทันที
หยางหลิ่วหยุดฝีเท้า แล้วยกคบเพลิงส่องไปข้างหน้า
จากนั้นเลือดทั้งร่างก็แทบเย็นเฉียบ
ใจกลางถ้ำหินปูนเบื้องหน้า มีดวงตาสองคู่สว่างวาบขึ้นพร้อมกัน
ทางซ้าย งูเหลือมยักษ์สีดำสนิททั้งตัวขดอยู่บนแท่นหิน ยาวราวเจ็ดถึงแปดเมตร ลำตัวหนาเท่าถังน้ำ