ประเทศประภาคาร
ในพื้นที่แห่งหนึ่ง
ชายชราคนหนึ่งอ่านรายงานข้อมูลที่หน่วยข่าวกรองส่งมาให้
คิ้วของเขาขมวดแน่น
“เจ้าบอกว่า ผู้บุกเบิกของต้าซย่าก็พบสถานที่ลึกลับแบบเดียวกับแหล่งสืบทอดของเทพแห่งแสงแก้วหรือ?”
“ท่านผู้นำ มีความเป็นไปได้สูงครับ ผู้เชี่ยวชาญของเราวิเคราะห์ภาพจากห้องถ่ายทอดสดของหยางหลิ่ว ผู้บุกเบิกต้าซย่าแล้ว สถานการณ์ของอีกฝ่ายคล้ายกับของแฮมม์มากครับ!”
“บัดซบ! ตอนนี้แฮมม์มีพลังอยู่ขั้นไหนแล้ว?”
“ขั้นสามช่วงต้นครับ! เขาเพิ่งทะลวงเส้นลมปราณเส้นที่สิบเอ็ด เข้าสู่ขั้นสามช่วงต้น!”
“รอดูก่อนว่าทางต้าซย่าเป็นอย่างไร ถ้าอีกฝ่ายได้รับการสืบทอดจากสถานที่ลึกลับจริง ก็ให้แฮมม์ฆ่ามันซะ!”
“ท่านผู้นำ?”
“นี่คือคำสั่งตาย! เจมส์ ตลอดสองปีที่ผ่านมา เราอาศัยแฮมม์เป็นสื่อกลาง บูชาเทพแห่งแสงแก้ว แล้วได้ทรัพยากรมามากแค่ไหน!”
“พวกหน้าขาวกับพวกผิวดำไม่รู้เรื่องนี้ แต่เจ้าเองก็ไม่รู้หรือ? เขตภายในของเรามีอาหารไม่ขาด แถมยังกองพะเนินเป็นภูเขา!”
“ทั้งหมดเป็นเพราะพื้นที่ที่บูชาเทพแห่งแสงแก้วมีสภาพแวดล้อมเหมือนก่อนที่โลกจะกลายเป็นดินแดนรกร้าง แถมยังดีกว่าด้วย! พืชผลใช้เวลาปลูกสั้นกว่า!”
——
ไม่นานหลังจากนั้น
ณ ห้องใต้ดินแห่งหนึ่งลึกเข้าไปในเมืองหลวงของประเทศประภาคาร
ด้านนอกมีทหารยามเฝ้าอย่างเข้มงวด
ภายในเป็นห้องลับใต้ดินที่มืดสนิท ผนังทั้งสี่ด้านสลักอักขระซับซ้อนไว้เต็มไปหมด
บนแท่นบูชาตรงกลางตั้งรูปปั้นหยกขนาดเล็กเอาไว้
มันเป็นแมวสีขาววาวทั้งตัว ขณะนี้กำลังขดตัวราวกับหลับใหล