มนุษย์สัตว์หัวเสือยกกระบองหนามหมาป่าขึ้น ฟาดลงใส่หยางหลิ่วเต็มแรง!
«ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!»
หอกยาวสามเล่มพุ่งแหวกอากาศเข้าใส่ใบหน้าของมนุษย์สัตว์หัวเสือ!
มนุษย์สัตว์หัวเสือรีบชะลอฝีเท้าที่กำลังวิ่งพุ่งมา
กระบองหนามหมาป่ากวาดฟาดไปด้านข้าง!
«เคร้ง เคร้ง เคร้ง!»
หอกยาวทั้งสามเล่มถูกปัดกระเด็นออกไปจนหมด!
แต่ทันใดนั้น หอกยาวอีกห้าเล่มก็แทงมาจากด้านข้าง บีบให้เขาต้องถอยกรูดไม่หยุด!
«โฮก!» มนุษย์สัตว์หัวเสือคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว
เขากำลังจะพุ่งเข้าไป ทว่ากลับพบว่ามีร่างทั้งแปดขวางอยู่ระหว่างเขากับหยางหลิ่วแล้ว
เสวี่ยจี!
«เทพเบื้องบน!» เสวี่ยจีกระชับหอกยาว จ้องมนุษย์สัตว์หัวเสือ แม้ขาของเขาจะสั่นเทา แต่ก็ไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว «รีบไป! พวกเราจะขวางมันไว้เอง!»
คนเถื่อนทั้งแปดยืนเรียงหน้ากระดาน อาวุธทุกชิ้นชี้ไปยังมนุษย์สัตว์หัวเสือ
แม้พวกเขาจะหวาดกลัวอย่างยิ่ง แต่ในเผ่าของพวกเขา หากไม่มีคนเถื่อนสักแปดสิบถึงร้อยคน ก็รับมือกับมนุษย์สัตว์เพียงตัวเดียวไม่ได้
แต่ตอนนี้ พวกเขาไม่ถอย
เทพเบื้องบนมอบอาหารให้พวกเขา มอบทางรอดให้พวกเขา และมอบความหวังให้เผ่าของพวกเขาได้อยู่รอดต่อไป!
ตอนนี้!
ถึงคราวที่พวกเขาต้องตอบแทนด้วยชีวิตแล้ว
«ไอ้เดรัจฉาน!» เสวี่ยเสียกัดฟันตะโกน «เข้ามาสิ!»
มนุษย์สัตว์หัวเสือถูกคนเถื่อนทั้งแปดขวางทางไว้ จึงโกรธจนคำรามลั่น!
เขาเองก็ระแวงคนกลุ่มนี้ โดยเฉพาะอาวุธในมือหยางหลิ่วที่คมกริบเกินไป
เขาถอยไปสองก้าว อ้อมไปทางด้านข้าง หวังจะฉีกแนวป้องกันจากอีกด้าน