เผ่ามนุษย์หัวเสือตายแล้ว แต่เผ่ามนุษย์หัวหมูกับเผ่ามนุษย์หัวอินทรียังคงอยู่
เผ่ามนุษย์หัวอินทรีส่งเสียงร้องยาว
เผ่ามนุษย์หัวหมูสองตัวถือขวานหินพุ่งเข้ามาทันที
หยางหลิ่วเห็นดังนั้นก็รีบง้างธนู
เขาง้างเสียงคำรามแห่งเทพอัคคีจนสุด แล้ววางลูกธนูบนสายอีกครั้ง
“ฟิ้ว—”
ลูกธนูพุ่งออกไป ท้องฟ้าดินราวกับถูกเปลวเพลิงปกคลุม ลูกธนูสีแดงชาดทะลวงผ่านไป
เพียงครั้งเดียว
เผ่ามนุษย์หัวหมู ร่วง!
หมาป่าสีเทาที่อยู่ข้าง ๆ ก็พุ่งตามออกไปด้วย มันรู้ดีว่าหยางหลิ่วมีฝีมือแค่ไหน เสียงคำรามแห่งเทพอัคคีทรงพลังเกินไป เขาไม่มีทางง้างธนูยิงต่อเนื่องได้
มันเคลื่อนที่รวดเร็ว
รูม่านตาสีทองในดวงตาพลันเปลี่ยนไป ลวดลายสีทองปรากฏขึ้นบนหน้าผาก
หมาป่าสีเทากระโจนขึ้น กัดเข้าที่แขนของเผ่ามนุษย์หัวหมู
มันรั้งอีกฝ่ายเอาไว้
ส่วนคนเถื่อนทั้งเจ็ดที่ยังยืนอยู่ ต่างถืออาวุธของตนแล้วพุ่งเข้าใส่เผ่ามนุษย์หัวหมูที่ยังเหลือรอด
ทางด้านหยางหลิ่ว เขาสะพายเสียงคำรามแห่งเทพอัคคีไว้ด้านหลัง แล้วยกเอ็ม 24 ขึ้นมาใหม่ การง้างธนูจนสุดสองครั้งติดทำให้เขาหอบเล็กน้อย
อีกอย่าง ตอนนี้เผ่ามนุษย์หัวหมูถูกพัวพันอยู่ เขาจึงมีโอกาสใช้เอ็ม 24
“หมาป่าสีเทา หลบไป!”
ได้ยินดังนั้น หมาป่าสีเทาก็หลบฉากทันที
หยางหลิ่วเล็งจังหวะแล้วเหนี่ยวไก
“ปัง—”
เสียงปืนดังขึ้น กระสุนเฉียดผ่านข้างตัวคนเถื่อนหลายคน
ไอร้อนแผ่กระจาย ทำให้คนเถื่อนหลายคนได้สัมผัสเป็นครั้งแรกว่า กระบองเหล็กที่หยางหลิ่ววางไว้ข้างกาย ดูไม่สะดุดตาเอาเสียเลยนั้น แท้จริงแล้วน่ากลัวถึงเพียงนี้