“กินให้น้อยหน่อย เกลือที่บ้านเราไม่พอใช้แล้ว!” หยางหลิ่วมองฮุยไท่หลางที่กินเนื้อไปตั้งหนึ่งชั่งกว่า ก็อดเสียดายไม่ได้
เขาไม่ได้เสียดายเนื้อ แต่เสียดายเกลือต่างหาก
เกลือห้าชั่งจะว่ามากก็มาก จะว่าน้อยก็น้อย
ตอนนี้เขาล่าสัตว์ได้มากมาย หากต้องการตุนเสบียงไว้กินตลอดฤดูหนาว ก็ต้องหมักเนื้อหรือรมควัน ซึ่งทั้งสองอย่างล้วนต้องใช้เกลือ
ตอนนี้เขาจึงใช้เกลืออย่างประหยัดที่สุด
“โฮ่ง—”
ฮุยไท่หลางไม่สนใจอะไรทั้งนั้น กินเนื้อเข้าไปอีกคำ ก่อนเงยหน้าหอนเสียงดัง!
คนกับหมาป่ากินเนื้อไปด้วยกันมากกว่าสองชั่ง จากนั้นก็ล้มตัวลงนอนพร้อมกัน
วันรุ่งขึ้น หยางหลิ่วเพิ่งตื่นก็เห็นหมาป่าสีเทากำลังตะกุยประตู
เห็นดังนั้น หยางหลิ่วก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เปิดประตูออก
จากนั้นฮุยไท่หลางก็รีบวิ่งออกไปจัดการธุระส่วนตัว เขาโบกมือไล่กลิ่นที่ลอยมาอย่างรังเกียจ ก่อนจะไปเข้าห้องน้ำ แล้วจึงเริ่มออกกำลังกาย
หลังออกกำลังกายเสร็จ เขาก็ตุ๋นน้ำซุปเนื้อจนเรียบร้อย แล้วออกไปทำงาน
เพิ่งเริ่มทำงาน คนเถื่อนทั้งสี่คนของเสวี่ยจีก็มาถึง
ทันทีที่คนเถื่อนทั้งสี่ปรากฏตัว ฮุยไท่หลางก็พุ่งไปอยู่ตรงหน้าหยางหลิ่ว แล้วหอนใส่พวกเสวี่ยจีเสียงหนึ่ง
“พอแล้ว พวกเขามาช่วยเราทำงาน!” หยางหลิ่วเตะมันเบา ๆ จากด้านหลัง
ฮุยไท่หลางหันกลับมา มองหยางหลิ่วอย่างน้อยใจ “นายท่าน ข้ากำลังช่วยท่านอยู่ เตะข้าทำไม?”
หยางหลิ่วมองแววตาหม่นหมองของฮุยไท่หลาง แล้วอธิบายว่า “ฉันเรียกพวกเขามาช่วยทำงาน ต่อไปอย่าไปโจมตีพวกเขาอีก!”
เวลานี้เสวี่ยจีก็เอ่ยขึ้นว่า “เทพผู้ยิ่งใหญ่ ท่านช่างเกรียงไกรนัก! แม้แต่เทพหมาป่าแห่งทุ่งหิมะยังถูกท่านปราบได้! โปรดรับการคารวะจากเสวี่ยจี ผู้เป็นข้ารับใช้ของท่าน...”