หยางหลิ่วถอนหายใจ แม้ว่าโชคของเขาจะเต็มเปี่ยมแล้วก็ตาม
แต่พิภพเถื่อนร้างกลับไม่เอื้ออำนวย ระยะทางตั้ง 100 กิโลเมตร ต่อให้เขาเดินไปแล้วเดินกลับ ระหว่างทางก็ไม่รู้ว่าจะตายไปกี่ครั้ง
ในเมื่อไม่มีแร่เหล็ก หยางหลิ่วจึงคิดจะเข้าไปสำรวจในป่า ทำความเข้าใจสภาพของแอ่งหุบธารให้ชัดเจนก่อน
เมื่อวานเขาแค่กวาดตามองคร่าว ๆ ตำแหน่งที่เขาอยู่คือฝั่งเหนือของแอ่งหุบธาร ลำน้ำในแอ่งกว้าง 10 เมตร จุดที่จามรีอยู่เมื่อวานถือเป็นทางแยกของลำน้ำสายหนึ่ง
เป็นลำน้ำสาขาที่ไหลมาจากฝั่งเหนือ
แอ่งหุบธารกว้างใหญ่ไพศาล หยางหลิ่วเพียงลงมาจากภูเขาทางฝั่งเหนือแล้วพบที่พักพิงแห่งนี้เท่านั้น ความจริงแล้วเขายังสำรวจพื้นที่ทั้งหมดในแอ่งหุบธารไม่ถึง 0.01 เปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำ
อีกทั้งเมื่อวานระบบยังวิเคราะห์ว่าที่นี่เป็นแหล่งทรัพยากรระดับดีเยี่ยมขั้นสาม
ไม่มีใครรู้ว่าที่นี่มีทรัพยากรมากเพียงใด
วันนี้เขาตั้งใจจะสำรวจพื้นที่ฝั่งเหนือคร่าว ๆ
และตามหาหมีดำที่พบเมื่อวาน ดูว่ามันมาจากทางไหน
คิดแล้วก็ลงมือทำ หยางหลิ่วสะพายกระเป๋า หันหลังมุ่งหน้าเข้าไปในป่าบนภูเขาทางฝั่งเหนือ
เพราะสัตว์ป่าต่อสู้กันเมื่อวาน ป่าในแอ่งหุบธารจึงยังคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือด
หยางหลิ่วเดินไปได้ไม่นาน ก็พบหมาป่าสีเทาบาดเจ็บตัวหนึ่งใต้ต้นไม้ใหญ่ ห่างจากที่พักพิงของเขาไปหลายร้อยเมตร เนื่องจากแสงแดดยังส่องเข้ามาไม่ถึง
เขาจึงมองเห็นไอสีดำที่ลอยออกมาจากตัวหมาป่าสีเทาได้อย่างชัดเจน
บนหน้าผากของมันยังมีตราประทับรูปจันทร์สีแดงและจันทร์สีดำอยู่ด้วย
“โฮก—”
เมื่อเห็นหยางหลิ่ว หมาป่าสีเทาก็ส่งเสียงหอนขึ้นมาทันที