หยางหลิ่วทำตามคำอธิบายของระบบ หักหลิงจือโลหิตที่เก็บมาออกมาชิ้นหนึ่งแล้วอมไว้ในปาก
จากนั้นจึงเริ่มยืนท่าฝึกตามเคล็ดวิชาพลังภายในไร้ขอบเขตและวิชายืนเสาไทเก๊ก
ตอนเริ่มต้น เขารู้สึกเจ็บไปทั่วทั้งร่าง
【ติ๊ง—โฮสต์โหลดเคล็ดวิชาพลังภายในไร้ขอบเขตและวิชายืนเสาไทเก๊กโดยอัตโนมัติ】
【ความชำนาญ +1】
【ความชำนาญปัจจุบัน 2/10000 สามารถเข้าสู่ขั้นเริ่มต้นได้!】
ขณะที่หยางหลิ่วหลับตาฝึกฝน ระบบเอาชีวิตรอดก็คอยเพิ่มความชำนาญให้เขาทีละหนึ่งอยู่ข้างหูไม่หยุด
ผ่านไปนานเท่าไรก็ไม่รู้ ในที่สุดหยางหลิ่วก็ฝืนต่อไม่ไหว ล้มลงกับพื้นเสียงดังโครม
เขานอนพักอยู่บนพื้นนานพอสมควร ก่อนจะพบว่าหลิงจือโลหิตในปากเหี่ยวแห้งไปแล้ว หลังบ้วนมันออกมา เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน จึงสังเกตว่าร่างกายเบาสบายขึ้นไม่น้อยโดยไม่รู้ตัว
เขาตรวจดูความชำนาญ ตอนนี้เพิ่มขึ้นมาถึงสองพันกว่าแล้ว
หยางหลิ่วขยับร่างกายไปมาอีกครั้ง แล้วตัดสินใจว่าต่อไปจะฝึกทุกเช้าและเย็น
ทั้งที่เมื่อครู่ยังง่วงอยู่แท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง
อีกทั้งในพิภพเถื่อนร้างก็ไม่มีความบันเทิงใด ๆ หยางหลิ่วคิดไปคิดมาแล้วเห็นว่าตนจำเป็นต้องทำความเข้าใจภูมิประเทศและสิ่งมีชีวิตในพิภพเถื่อนร้าง ไม่อย่างนั้นหากอยู่ไกลกันเกินไปทุกครั้ง เขาก็แยกไม่ออกว่าอีกฝ่ายเป็นตัวอะไร
หากต้องเข้าไปใกล้แล้วค่อยให้ระบบช่วยแยกแยะ ก็จะสิ้นเปลืองทรัพยากรไม่น้อย
หยางหลิ่วเปิด《คู่มือเอาชีวิตรอดในพิภพเถื่อนร้าง เล่มหนึ่ง》แล้วเริ่มอ่าน