พิภพเถื่อนร้าง หยางหลิ่วมองคะแนนของตัวเองที่เพิ่มจาก 22 เป็น 55 และยังคงครองอันดับหนึ่งบนกระดานจัดอันดับอย่างเหนียวแน่น
เขาพูดกับตัวเองว่า “ผมพูดได้คำเดียวว่า พวกที่อยู่ข้างหลังน่ะ ไม่มีใครสู้ได้สักคน!”
ทันใดนั้น ภายในห้องถ่ายทอดสดของต้าซย่า
แฟนคลับของหลิงอวิ้นนับไม่ถ้วนก็เดือดดาลขึ้นมา
【ไม่ใช่สิ พี่ชาย นายวางท่าอะไรเนี่ย? นั่นหลิงอวิ้นเลยนะ มีแค่ปืนห่วย ๆ กระบอกเดียวแล้วยังจะมาวางท่าอะไรอีก!】
【คนข้างบนหุบปากไปเลย พวกเราล้วนเป็นผู้บุกเบิกของต้าซย่า อย่าทำให้คนนอกหัวเราะเยาะ】
【ถู่มู่หยวน แห่งประเทศซากุระ: ฉันก็บอกแล้วว่าหมอนี่มันแปลก ๆ มีใครจะร่วมกันแจ้งรายงานมันไหม...】
【ไอ้หมาซากุระข้างบน ไปตายซะ...】
ภายในห้องถ่ายทอดสด ผู้คนด่ากันอย่างดุเดือด
ทางด้านหยางหลิ่วลุกขึ้นแล้วเดินหน้าต่อ เขาไม่มีถุงน้ำ ไม่มีกระบอกไม้ไผ่ ต่อให้เจอน้ำก็ไม่กล้าดื่ม ที่สำคัญ ผู้บุกเบิกที่ตายเพราะดื่มน้ำจากแม่น้ำดิบ ๆ ในพิภพเถื่อนร้างนั้นไม่ใช่คนแรกเสียหน่อย
ระหว่างเดิน หยางหลิ่วก็หยุดฝีเท้าอีกครั้ง
เขาหันกลับไปมอง แต่ตอนนี้มองไม่เห็นทิศทางของที่พักพิงแล้ว
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเดินมานานเท่าไร รู้เพียงว่าร่างกายแข็งแรงกว่าเมื่อวานมาก
เขานั่งลง ล้วงบลูเบอร์รีกำหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเป้ แล้วยัดเข้าปากรวดเดียวจนหมด
จากนั้นจึงหยิบเนื้อวัวที่ตุ๋นไว้ก่อนหน้านี้มาก้อนหนึ่ง แล้วกลืนลงไปทั้งที่ยังเคี้ยวไม่ละเอียด
กินเสร็จ เขานั่งอยู่ตรงนั้น ยกปืนขึ้นมองย้อนกลับไปอยู่นาน