ยามดึก
การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป
หยางหลิ่วเลิกใช้เอ็ม 24 แล้วหันมาร่วมมือกับหมาป่าสีเทาแทน
หมาป่าสีเทาต้อนจามรีตัวหนึ่งออกมาจากฝูง
หยางหลิ่วก็ถือดาบซามูไรคอยสกัดอยู่ด้านข้าง
คนหนึ่งกับหมาป่าหนึ่งตัวประสานงานกันได้อย่างเข้าขา
ตีสาม
ค่ำคืนนี้ของต้าซย่า ถูกลิขิตให้ไม่มีใครได้นอน
นครหลวง ภายในหลุมหลบภัยใต้ดิน
“ท่านครับ ตอนนี้หยางหลิ่วสังหารจามรีไปแล้ว 31 ตัว และสัตว์ป่าอื่น ๆ อีก 47 ตัว! ขณะนี้เนื้อตัวสัตว์ป่าที่ส่งคืนมายังต้าซย่ามีทั้งหมด 960 ล้านจิน คิดเป็นเนื้อสัตว์ได้ 700 ล้านจินครับ!”
“เท่าไรนะ?”
ชายชราในชุดทหารผุดลุกนั่งตัวตรง ถามด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ
“เรียนท่าน อย่างน้อยก็ 700 ล้านจินครับ! ตอนนี้แต่ละครอบครัวแบ่งเนื้อได้บ้านละ 2 จินแล้ว แถมยังเหลืออีกด้วย! ถ้าเอากระดูกไปต้มเป็นน้ำซุป เสบียงอาหารสำหรับสัปดาห์หน้าก็ไม่ต้องห่วงแล้วครับ!”
“เดี๋ยวนะ หยางหลิ่วไปเปิดร้านขายส่งในพิภพเถื่อนร้างหรือไง? มีจามรีมากมายขนาดนั้นให้เขาฆ่าได้ยังไง?” ชายชราอีกคนที่อยู่ข้าง ๆ ถาม
คนรายงานไม่ได้ตอบ แต่เปิดการถ่ายทอดสดขึ้นมาแทน
“ให้ตายสิ! หมาป่าตัวนี้บ้าไปแล้ว! มันทำให้ฝูงจามรีแตกกระเจิง แล้วปล่อยให้หยางหลิ่วฆ่าทีละตัวงั้นเหรอ?”
“ไม่ใช่ครับ ท่านดูตรงนี้สิ หมาป่าตัวนี้เล่นงานช่วงล่างหรือ? นี่มันเป็นท่าของไฮยีนาชัด ๆ ไม่ใช่เหรอ?”
“ใช่! แต่หมาป่าสีเทาก็เป็นหมาป่าไม่ใช่หรือไง?”
คนรายงานกล่าวขึ้นในตอนนั้นว่า “ท่านครับ ตอนที่พวกท่านประชุมกัน เทพหยางสอนทักษะล่าสัตว์ให้หมาป่าสีเทาไปไม่น้อยเลยครับ!”