พิภพเถื่อนร้าง
หยางหลิ่วหยิบการ์ดค่าจ้างออกมา แล้วเดินไปข้างจามรี
เขายกการ์ดค่าจ้างเล็งไปทางจามรี ร่างของมันก็หายวับไปทันที
“สี่หมื่นกว่าชั่งแล้ว ใกล้ครบแล้ว!”
หยางหลิ่วหัวเราะ ก่อนเดินไปยังซากจามรีตัวถัดไป แล้วเก็บมันต่อ
ไม่นาน การ์ดค่าจ้างก็เข้าสู่สถานะอัปเกรด
【ติ๊ง—การ์ดค่าจ้างอัปเกรดแล้ว ระยะปัจจุบันสามารถทำสัญญากับคนเถื่อนได้ 8 คน! ผู้บุกเบิกหยางหลิ่ว โปรดเลือกเผ่าคนเถื่อน!】
“เลือกที่ราบหิมะทะเลเหมันต์ เผ่าเสวี่ย!”
【เลือกเสร็จสิ้น สามารถทำสัญญาได้ในเช้าวันนี้!】
การ์ดค่าจ้างอัปเกรดเสร็จสมบูรณ์ แถบอัปเกรดบนการ์ดเปลี่ยนเป็นเนื้อสัตว์หนึ่งล้านชั่ง
ภายในห้องถ่ายทอดสดต้าซย่า
【ส้มหวาน! หนึ่งล้านชั่งเลยเหรอ? จามรีตัวหนึ่งหนักหนึ่งพันชั่ง ต้องใช้ถึงพันตัวเลยนะ แถวเทือกเขาเหมันต์นิรันดร์มีจามรีพันตัวหรือไง?】
【เหลือเชื่อเกินไปแล้ว! หนึ่งล้านชั่ง!】
【ต่อให้มีจามรีมากขนาดนั้น กระสุนของเทพหยางจะพอใช้ไหม?】
——
“หมาป่าสีเทา! กลับบ้านกัน!”
หมาป่าสีเทาที่นอนพักอยู่ไม่ไกลได้ยินเสียงเรียก ก็รีบลุกขึ้นแล้วเดินตามหลังหยางหลิ่วไปอย่างอ้อยอิ่ง มุ่งหน้าไปยังที่พักพิง
เมื่อข้ามสันเขามา
ทั้งคู่ก็มาถึงแอ่งหุบธาร
หยางหลิ่วถึงนึกขึ้นได้ว่าเขาฆ่าสัตว์ป่าไว้ไม่น้อยตรงหน้าบ้าน
“บ้าเอ๊ย! หมาป่าสีเทา ไปคาบซากสัตว์ป่าพวกนั้นกลับที่พักพิงที ฉันจะกลับไปงีบต่อ!”
“โฮก—”
หมาป่าสีเทามองซากสัตว์ป่ากว่าสามสิบตัวที่กองอยู่ตรงนี้ แล้วส่งเสียงหอนประท้วงทันที
“ทำเป็นอิดออดไปได้ กลับบ้านก่อน เช้าแล้วค่อยให้เสวี่ยจีมาขน!”