ภายในห้องถ่ายทอดสดต้าซย่า
หลิวปิงปิงมองตารางอันดับคะแนนล่าสังหาร
“โห! แค่สองนาทีสั้น ๆ เทพหยางก็ทำคะแนนล่าสังหารทะลุหลักร้อยแล้ว! ตอนนี้ 107 คะแนน! ส่วนอันดับสองยังได้ 0 คะแนนเหมือนเดิม!”
พูดไปพูดมา หลิวปิงปิงก็เชิดหน้าขึ้น
“คราวนี้ฉันจะคอยดู ว่าประเทศอื่น ๆ จะไล่ตามยังไง!”
ช่องแสดงความคิดเห็น:
【ฮ่า ๆ ๆ! คุณหลิวพูดถูก คราวนี้ต้องดูแล้วว่าพวกนั้นจะไล่ตามยังไง! สองนาทีได้ร้อยคะแนน! ฉันขอประกาศว่าแชมป์ช่วงเวลาแห่งการล่าครั้งนี้ ต้องเป็นของเทพหยางแน่นอน!】
【บากะ! พวกแกโกงชัด ๆ! หยางหลิ่วมีปืน ใครจะไปสู้เขาได้!】
【พวกเราแคว้นช้างขาวไม่ยอมรับ! ทำไมหยางหลิ่วถึงมีปืน! แจ้งความ! มีเบื้องหลังแน่!】
【พวกแกไม่สังเกตกันหรือไง? ทุกครั้งที่หยางหลิ่วจากแคว้นต้าซย่าสังหารได้ เขาจะกระตุ้นการคืนกลับหมื่นเท่า!】
【พวกแคว้นลิงนี่ อิจฉาที่กินองุ่นไม่ได้ก็เลยบอกว่าองุ่นเปรี้ยวสินะ?】
ในพิภพเถื่อนร้าง หยางหลิ่วกำลังเหนี่ยวไกยิงเก็บเหล่าสัตว์ป่าที่เพิ่งปรากฏตัวทีละนัด
หลังสังหารไปได้ราวสิบตัว หยางหลิ่วก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ!
กลิ่นคาวเลือดที่กระจายอยู่รอบ ๆ กระตุ้นสติปัญญาของเหล่าสัตว์ป่า พวกมันได้สติกลับคืนมาและเริ่มหนีกระเจิดกระเจิง
“คิดจะหนีหรือ?”
หยางหลิ่วหรี่ตา ก่อนวิ่งออกจากกำแพงไล่ตามไปทันที
“ช่วงเวลาแห่งการล่า ใครก็อย่าคิดว่าจะหนีรอด!”
เขาวิ่งไล่ไปพลาง ยกปืนเล็งไปพลาง
สมรรถภาพร่างกายระดับขั้นกลางของขั้นหนึ่งทำให้เขาวิ่งได้เร็วราวกับสุนัขล่าเนื้อ ยิ่งผสานกับพละกำลังอันมหาศาล ปืนเอ็มยี่สิบสี่ในมือจึงมั่นคงราวกับขุนเขา