จากนั้นก็เป็นช่วงกินโชว์ที่ชวนให้ชาวต้าซย่าอิจฉาอยู่อีกครึ่งชั่วโมง จนพวกเขาดูไปน้ำลายสอไป
นครจิงตู
ระหว่างที่หยางหลิ่วกำลังกินอาหาร เจ้าหน้าที่ชุมชนกลุ่มหนึ่งก็หอบหม้อเหล็กมาแจกจ่ายน้ำซุปเนื้อวัวที่ต้มเสร็จแล้วให้ชาวเมืองจิงตูทีละคน
สถานการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นทั่วทุกพื้นที่ของประเทศ
ชาวต้าซย่าที่ได้รับน้ำซุปเนื้อวัวต่างพากันแสดงความคิดเห็นในห้องถ่ายทอดสดว่า
【ขอบคุณเทพหยางที่ทำให้พวกเราได้กินซุปเนื้อวัว! เทพหยางต้องระวังตัวด้วยนะ!】
【ขอบคุณเทพหยาง!】
ณ พิภพเถื่อนร้าง หยางหลิ่วรู้ตัวว่าไม่อาจปล่อยเวลาในยามค่ำคืนให้ผ่านไปอย่างเปล่าประโยชน์ได้
หลังกินเสร็จ เขาก็หาไม้มา แล้วก่อกองไฟหลายกองนอกที่พักพิง จากนั้นจึงผ่าไม้ไผ่ให้เป็นแท่งแหลมทีละท่อน
หยางหลิ่วสำรวจสภาพโดยรอบ ก่อนวางแผนกำหนดระยะห่าง
จากที่พักพิงไปจนถึงลำน้ำมีระยะ 300 เมตร เขาเลือกพื้นที่รอบที่พักพิงในรัศมี 50 เมตร แล้วขุดเป็นวงคูหนึ่ง จากนั้นฝังหนามดักสัตว์ไว้ข้างใน
ส่วนด้านที่หันเข้าหาที่พักพิง เขาจะตั้งแนวเสาปักขวางไว้หน้าคู
แม้แนวป้องกันแบบนี้จะยังไม่แข็งแกร่งนัก แต่อย่างน้อยก็ปลอดภัยกว่าปล่อยให้สัตว์ป่ามาเดินวนเวียนอยู่หน้าที่พักพิงกลางดึกมาก
ที่สำคัญที่สุดคือตอนทอร์ลส์สร้างที่พักพิง เขาเลือกทำเลได้ดีมาก ด้านซ้ายเป็นหน้าผาสูงกว่าสามเมตร ด้านหลังเป็นเนินดิน ด้านขวาเป็นพื้นที่โล่ง ส่วนด้านหน้าเป็นลำน้ำ
หมายความว่าแค่จัดการด้านขวากับเนินดินด้านหลังให้เรียบร้อย ก็จะเพิ่มความแข็งแกร่งในการป้องกันได้มาก