หยางหลิ่วรู้สึกหนาวจนทนไม่ไหว เสื้อผ้าบนตัวเปียกโชก ตอนนี้หมดความสามารถในการเก็บความอบอุ่นไปแล้ว
ไหนว่าฝนจะตกหนักไง!
ไหนว่าพายุฝนฟ้าคะนองไง!
ทำไมถึงมีลูกเห็บตกลงมาได้!
แต่เขากลับรู้สึกว่าลืมอะไรบางอย่างไป!
ทว่าก็นึกไม่ออก
“โฮ่ง—”
หมาป่าสีเทาร้องขึ้นข้าง ๆ
“เป็นอะไรไป!” หยางหลิ่วหันไปถามอย่างสงสัย
“โฮ่งง—”
หมาป่าสีเทาร้องอีกครั้ง ก่อนหมุนตัวออกจากกระท่อมไม้
คราวนี้หยางหลิ่วถึงนึกออก “บ้าเอ๊ย! ลืมเป็ดไปเลย! หลังคาเล้าเป็ดยังไม่ได้เสริมความแข็งแรง แถมยังมุงด้วยหญ้า ถ้าลูกเห็บตกลงมา...”
หยางหลิ่วไม่กล้าคิดต่อ กว่าจะได้เป็ดพวกนั้นมาก็ไม่ง่าย ตอนนี้เป็ดยังออกไข่ให้ทุกวัน
ถึงตอนนี้เขาจะไม่ขาดอาหารหรือน้ำ แต่ไข่เป็ดพวกนั้นยังส่งเสบียงไปให้ต้าซย่าได้ไม่ใช่หรือ?
พอคิดถึงตรงนี้ หยางหลิ่วก็ลุกขึ้นหยิบหนังหมาป่าผืนหนึ่งมาพาดบ่า มัดชายทั้งสองเข้าด้วยกัน ก่อนฝ่าลูกเห็บพุ่งเข้าไปในความมืด
ข้างนอก ลูกเห็บตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ
หยางหลิ่วไม่กล้ารอช้า เขาหามท่อนไม้ที่เสวี่ยจีกับพวกดูไว้ตอนกลางวันมาพิงเอียง ๆ แล้ววางเรียงทีละท่อนอุดไว้เหนือเล้าเป็ด อดทอดถอนใจไม่ได้ว่า ตอนสร้างเล้าเป็ดวันนั้นทำไว้เตี้ยไปหน่อย แค่เอาท่อนไม้มาพาดไว้ข้างละท่อนก็ปิดคลุมเล้าเป็ดได้พอดี
พอจัดการเล้าเป็ดเสร็จ เขาก็วิ่งไปที่กรงไก่ป่า แล้วจับไก่ป่าเข้ามาด้วย
ตอนนี้ไม่สนแล้วว่าไก่ป่าจะบินหนีหรือไปตีกับเป็ดหรือเปล่า เป็ดลายดอกอ้อสำคัญที่สุด อย่างมากอีกสักพักค่อยไปจับไก่ป่ามาเพิ่ม