บนทุ่งหิมะ
หมีขาวสามร้อยตัวถูกกำจัดจนหมดสิ้น
หยางหลิ่วมองทุกคนแล้วกล่าวว่า “ไปกันเถอะ เราไปจุดเก็บเสบียงกัน ที่นั่นมีของเยอะมาก เราต้องไปแตะให้ครบ แล้วให้ระบบคืนกลับมา”
“มีเยอะแค่ไหน?” หลิงอวิ้นถาม
“บอกได้แค่ว่า ถ้าคืนกลับทั้งหมดหมื่นเท่า ประเทศเราก็ส่งออกเสบียงไปต่างประเทศได้แล้ว!”
“โห!”
“โห!”
——
“พอแล้ว! ไปเรียกช่างถังมาด้วย แล้วไปกัน!”
“เผ่าสัตว์หมีขาวสะสมทรัพย์สินของทั้งเผ่าคนเถื่อนไว้เลยหรือ? แล้วยังจะคืนกลับหมื่นเท่าทั้งหมดอีก?!”
“เลิกพูดมาก ขนไปก็จบแล้ว!” หยางหลิ่วยิ้มกว้าง “ไป!”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งหกคนยืนอยู่ตรงปากถ้ำซึ่งเป็นจุดเก็บเสบียง มองกองสิ่งของที่พูนสูงราวกับภูเขา
เนื้อแช่แข็ง ผลไม้ แร่เหล็ก รวมถึงเสบียงสารพัดชนิด
แน่นอนว่ายังมีพืชและแร่หินที่เปล่งประกายอยู่เป็นหย่อม ๆ ด้วย
ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างสูดลมหายใจเข้าด้วยความตื่นตะลึง
“นี่...นี่มันเยอะเกินไปแล้วมั้ง?!” เซวียหรงกลืนน้ำลาย พึมพำออกมาอย่างอดไม่ได้
“เยอะงั้นหรือ?”
หยางหลิ่วตบมือแล้วกล่าวว่า “ของพวกนี้เป็นของเราทั้งหมด
เอาละ แต่ละคนรับผิดชอบคนละส่วน แตะไล่ไปทีละอย่างเพื่อกระตุ้นการคืนกลับหมื่นเท่า!”
“แค่แตะก็พอเหรอ? นายยังไม่ได้แตะหรือ?” หานเฟยมองเสบียงมหาศาลตรงหน้า แล้วเห็นว่าหยางหลิ่วกลับยังไม่ได้ให้ระบบคืนกลับ
อย่างไรเสีย เสบียงพวกนี้ต้องแตะถึงจะกระตุ้นการคืนกลับได้ หรือไม่ก็ต้องสังหารเป้าหมาย
แต่ตอนนี้หยางหลิ่วกลับยังไม่ได้แตะมันเลย