หลังกินอาหารเช้าเสร็จ เสิ่นถิงก็ไปทำงานตามปกติ
งานโฆษณาช่วงเช้าถ่ายจนถึงบ่ายสองโมง เธอจึงกินข้าวกล่องกับทีมงาน
ตอนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เตี้ย ๆ ในห้องแต่งตัวแคบ ๆ เสิ่นถิงก็เกิดความรู้สึกเหมือนกลับไปอยู่ชนชั้นของตัวเอง
ถ้าไม่เจอโจวม่านชิง ตอนนี้เธอคงใช้ชีวิตแบบนี้อยู่
การเรียนของเธอไม่ดี อาจจะแย่กว่าด้วยซ้ำ
เสิ่นถิงก้มหน้ากินข้าว หยูจ้านก็ยื่นน้ำแร่ขวดหนึ่งให้เธอทันใด: "พี่ถิง ดื่มน้ำหน่อย"
เธอรับขวดน้ำมา: "นายกินเสร็จไวจังเลยนะ"
หยูจ้านเกาหัว: "บ่ายนี้มีดาราจะมาถ่ายโฆษณา ต้องรีบไปจัดฉาก ผมต้องไปเดี๋ยวนี้แหละ"
ถึงเขาจะได้เป็นพนักงานประจำแล้ว แต่ตอนนี้ยังถ่ายเองคนเดียวไม่ได้ ไม่ได้เรียนประสบการณ์กับพี่ไป๋ก็ต้องคอยวิ่งรับใช้สารพัด
เวลาผ่านไปพักหนึ่ง เขากลับผอมลงเล็กน้อย
เสิ่นถิงรู้สึกสับสนในใจ เธอเม้มริมฝีปากแล้วยิ้ม: "งั้นรีบไปเถอะ อย่าทำให้งานเด้งล่ะ"
หยูจ้านยิ้มสดใส น้ำเสียงเบาสบาย: "ผมไปก่อนนะ พี่ถิงกินข้าวเสร็จก็พักผ่อนให้เต็มที่ล่ะ"
เขาจากไปได้ไม่นาน เสิ่นถิงก็กินข้าวกล่องหมดทั้งกล่อง
รสชาติแย่มาก แต่เธอกลับเริ่มชินไปแล้ว
และบ่ายนี้ยังต้องทำงานอีก ยืนทีละหลายชั่วโมง ถ้าไม่กินอิ่มก็ไม่ไหว
กินข้าวเสร็จอย่างเร่งรีบ เสิ่นถิงก็กลับไปถ่ายงานโฆษณาต่อ
เสร็จสิ้นตอนก็หกโมงเย็นแล้ว
พี่ไป๋ตรวจรูปเสร็จแล้วเดินมา: "วันนี้ไม่สบายหรือเปล่า? รู้สึกว่าเธอไม่ค่อยมีสมาธินะ"
เสิ่นถิงยิ้ม: "ช่วงนั้นพอดีค่ะ เหนื่อยหน่อย"