เสิ่นถิงแอบเหลือบมอง ฝ่ามือร้อนจนแทบไหม้ เธอโยนชุดนอนให้เขา: "ลุกขึ้นสิ ฉันจะเปลี่ยนผ้าปูที่นอน"
ฟู่หยุนเช่อขยี้ขมับ รีบสวมชุดนอนแล้วหยิบผ้าปูที่นอนชุดใหม่ออกมาเปลี่ยน
เมื่อเห็นเสิ่นถิงเข้าห้องน้ำ เขาก็ลงไปชั้นล่างต้มน้ำตาลอ้อยให้เธอ
ระหว่างถือชามขึ้นบันได เสิ่นถิงก็เดินออกจากห้องน้ำพอดี
ภายใต้แสงไฟ ใบหน้าเธอซีดเล็กน้อย มือขวากุมท้อง เดินเท้าเปล่าอย่างช้าๆ
ฟู่หยุนเช่อขมวดคิ้ว วางชามลงบนโต๊ะกาแฟ เดินไปที่เตียง ก้มลงหยิบรองเท้าแตะของเธอมาวางไว้ข้างหน้า: "ใส่รองเท้าสิ"
เสิ่นถิงเม้มปาก พื้นห้องปูพรมทั้งหลัง ไม่รู้ว่าจะใส่ไปทำไม
เธออยากจะเถียง แต่ความเจ็บปวดที่ท้องน้อยจี๊ดลงมาทำให้ไม่อยากพูด
เสิ่นถิงสวมรองเท้าอย่างเงียบๆ ก้มหน้าลง
ฟู่หยุนเช่อดึงแขนเธอให้มานั่งบนโซฟา: "ดื่มน้ำขิงน้ำตาลอ้อยก่อน"
"อืม" เสิ่นถิงยกชามขึ้นมาอย่างว่าง่าย แล้วก็เอามือจับจมูกเบี่ยงหน้าหนี: "ทำไมใส่ขิงเยอะขนาดนี้ทุกทีเลย?"
ฟู่หยุนเช่อมองเธอแล้วเร่ง: "รีบดื่มขณะที่ยังร้อนๆ"
เสิ่นถิงเม้มปาก ยกชามขึ้นดื่มรวดเดียวหมด
น้ำอุ่นหวานผสมกลิ่นขิงเข้มข้นไหลลงท้อง ร่างกายเริ่มอบอุ่นขึ้นทีละน้อย
ก่อนวางชามลง เสิ่นถิงยังเอียงชามให้ฟู่หยุนเช่อดู: "ดื่มหมดแล้ว"
ฟู่หยุนเช่อตอบรับ: "ไปนอนเถอะ"
"เดี๋ยวค่อยนอน" เสิ่นถิงลูบท้อง "ผ้าปูกับกางเกงในที่เปื้อนยังไม่ได้ซัก ขอพักสักครู่แล้วค่อยไป"