สองทุ่มตรง ทั้งคู่นอนอยู่ด้วยกัน
เสิ่นถิงเอนหลังพิงหมอนคุยกับด้วนจื้อเหยา ฟู่หยุนเช่อก็เล่นโทรศัพท์อยู่ข้าง ๆ
สองคนประกบไหล่กัน ต่างคนต่างเล่นของตัวเอง
ฟู่หยุนเช่อดูตารางงานพรุ่งนี้เสร็จ เฮ่อจินส่งวิดีโอไม่กี่วินาทีมาให้
สถานที่ที่เต็มไปด้วยแสงสีและความมัวเมา
เฮ่อจิน: "เช่อ ออกมาดื่มหน่อยสิ"
ฟู่หยุนเช่อ: "ไม่ล่ะ"
เฮ่อจิน: "อย่าบอกนะว่าคุณหลับไปแล้ว"
ฟู่หยุนเช่อ: "อืม"
เฮ่อจินส่งสติกเกอร์ปาหน้า: "เตรียมมีลูก?"
ฟู่หยุนเช่อหันไปมองเสิ่นถิงแวบหนึ่ง ตอบกลับ: "ไม่เอาแล้ว"
เฮ่อจิน: "จริงหรือเปล่า ในที่สุดคุณก็ให้ภรรยาสงบปากสงบคำได้แล้ว?"
เรื่องเตรียมมีลูกเสิ่นถิงเป็นคนเริ่ม และเสิ่นถิงก็เป็นคนจบเอง
ฟู่หยุนเช่อก้มตามองข้อความที่เด้งขึ้นบนหน้าจอ ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี
จริง ๆ แล้วเขาไม่รังเกียจที่จะมีลูกกับเสิ่นถิง
ดีเอ็นเอของพวกเขาสองคนรวมกัน ลูกสาวต้องสวยมากแน่ ๆ
แต่เขารู้ดีเกินไปว่าเสิ่นถิงอยากมีลูกเพื่ออะไร เธอไม่ได้รักเด็กจริง ๆ เธอแค่อยากใช้ลูกยึดตำแหน่งคุณนายฟู่ให้มั่นคง
เขาไม่อยากให้ลูกเติบโตในสภาพแวดล้อมแบบนี้ ดังนั้นก่อนหน้านี้จึงต่อต้านการเตรียมมีลูกกับเธอตลอด
สิ่งที่ทำให้ฟู่หยุนเช่อเปลี่ยนใจจริง ๆ คือเหตุการณ์หนึ่งที่เกิดขึ้นไม่นานมานี้
คืนนั้นเสิ่นถิงกลับมาจากช้อปปิ้ง ถือถุงของพะรุงพะรังโยนไว้ในห้องนั่งเล่น เธอขี้เกียจ นอนเล่นบนโซฟาวิดีโอคอลกับด้วนจื้อเหยา