เช้าวันรุ่งขึ้นหลังอาหารเช้า โจวม่านชิงเรียกฟู่หยุนเช่อออกไปพูดคุยข้างนอก
ฟู่หยุนเช่อรีบกลับไปทำงาน น้ำเสียงไม่พอใจนัก: "มีอะไรต้องพูดตอนนี้ด้วยเหรอ?"
โจวม่านชิงยกมือตบแขนเขา: "นายให้เฉินถิงเดือนละสองแสน ไล่ใครกันแน่?"
สองแสนเป็นเพียงค่าใช้จ่ายส่วนตัวของเสิ่นถิงเท่านั้น ส่วนค่าใช้จ่ายในบ้านทั้งหมดฟู่หยุนเช่อเป็นคนจัดการ
อีกทั้งเสิ่นถิงยังหาทางให้เขารูดบัตรซื้อของทุกเดือน
รวมค่าใช้จ่ายทั้งหมดแล้ว ไม่ใช่แค่สองแสน
สีหน้าฟู่หยุนเช่อไร้อารมณ์ เพียงพูดว่า: "แม่อย่าตามใจเธอมากเกินไป"
นิสัยการใช้จ่ายของเสิ่นถิงมีปัญหา ถ้าไม่ห้ามไว้ ก็ไม่รู้ว่าจะพัฒนาไปถึงขั้นไหน
ถ้าเงินพวกนั้นเธอใช้กับตัวเองก็ว่าไปอย่าง แต่ดันมีส่วนหนึ่งที่เอาไปเลี้ยงแขกเลี้ยงเหล้า
บอยส์ในคลับลานเย่ที่คอยเลี้ยงเหล้า ใครบ้างไม่เคยได้รับทิปจากเสิ่นถิง?
สีหน้าฟู่หยุนเช่อยิ่งมืดลง จู่ๆ ก็รู้สึกว่าเดือนละสองแสนยังให้มากไป
"เด็กผู้หญิง ใช้เงินแต่งตัวเยอะหน่อยจะเป็นไรไป?" โจวม่านชิงพูด "เธอก็ไม่ได้ทำอะไรอื่น นายมีเงินมากมายขนาดนั้น ไม่ให้เธอใช้จะให้ใครใช้?"
ฟู่หยุนเช่อไม่ตอบ โจวม่านชิงไม่พอใจ: "ถ้านายกล้าไปใช้เงินกับผู้หญิงอื่นข้างนอก ฉันจะฟาดให้นายตาย ได้ยินไหม?"
"ฉันยอมรับแค่สะใภ้คนนี้คนเดียว!"
โจวม่านชิงเห็นสีหน้าเขามืดดำ จึงพูดเสียงจริงจังขึ้น: "นั่นเมียตัวเองนะ ถ้าไม่ดูแลรักษาไว้ คนอื่นก็จะดูแลแทน แล้ววันหนึ่งเมียนายหนีไป นายก็มีแต่ร้องไห้"