โจวม่านชิงโมโหจนหัวฟัดหัวเหวี่ยง ตบหน้าอกตัวเองสองสามที อยากจะไล่ให้เขาออกไปให้พ้นๆ แต่ก็ต้องกล้ำกลืนฝืนทนไว้ พร้อมกับด่าไปว่า "ไม่รู้จักดีชั่ว ต่อไปมีแต่จะเสียใจ!"
ฟู่หยุนเช่อโต้กลับ "ตามใจเธอ"
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ แม่ลูกคู่นี้พูดจาไม่ถูกคอกันเลย
โจวม่านชิงไม่อยากพูดมาก เธอเพียงแต่กำชับว่า "ถึงเธอจะไม่ชอบเธอก็ตาม แต่ก็ต้องปฏิบัติต่อเธออย่างดี"
ฟู่หยุนเช่อหัวเราะเยาะ แต่ไม่ตอบอะไร
ถึงเวลาอาหารเย็น เสิ่นถิงขับรถกลับมาทันเวลา
ฟู่หยุนเช่อกำลังนั่งเล่นหมากล้อมกับพ่อบ้านในคฤหาสน์ตระกูลฟู่
พอได้ยินเสียงฝีเท้าของเธอ เขาก็มองมาทางหนึ่ง แล้วก็หันไปเล่นหมากกับพ่อบ้านต่อ
เสิ่นถิงเอาของไปส่งที่ห้องของโจวม่านชิง แล้วคุยกับเธออยู่พักหนึ่ง
พอออกมา พ่อบ้านก็เรียกไปกินข้าวพอดี
ฟู่หยุนเช่อผลักหมากขาวดำบนกระดานออกไป แล้วพูดเสียงขี้เกียจ "อารมณ์ไม่ดี เล่นหมากก็ไม่มีพลัง"
พ่อบ้านหัวเราะเบาๆ "คุณชายครับ หมากของคุณนี่เรียกว่าไม่มีพลังได้ยังไงกัน"
เสิ่นถิงรู้ดีว่า คำพูดนี้เขาจงใจพูดให้เธอฟัง
ทุกครั้งที่เขากลับมาคฤหาสน์ตระกูลฟู่กินข้าว อารมณ์จะไม่ค่อยดี ซึ่งน่าจะเป็นเพราะคิดว่าเธอเก่งในการเอาชนะใจคน ทำให้โจวม่านชิงเข้าข้างเธอ
จริงๆ แล้ว เสิ่นถิงไม่ได้ตั้งใจจะเอาใจโจวม่านชิงเลยสักนิด
ในใจของเสิ่นถิง โจวม่านชิงคือผู้มีพระคุณที่เปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของเธอ
เสิ่นถิงเกิดในหมู่บ้านเล็กๆ ที่ไม่มีใครรู้จักในเขตชายแดนทางใต้ของนคร
ที่นั่นมีภูเขาล้อมรอบแม่น้ำไหลผ่าน เศรษฐกิจล้าหลัง
ครอบครัวเธอยากจนจนแทบจะข้าวแดงแกงร้อนไม่พอ พ่อแม่ที่รักลูกชายมากกว่าลูกสาวยังคิดจะมีลูกชายอีก
ตอนอายุ 13 ปี พ่อแม่ตัดสินใจจะขายเสิ่นถิงเพื่อแลกเงิน