อีกด้านหนึ่ง ฟู่หยุนเช่อเพิ่งเลิกประชุม
กลับมาที่ห้องทำงาน หน้าจอโทรศัพท์มีข้อความแจ้งเตือนใหม่ขึ้นมา
เขาจิ้มเข้าไปดู เสิ่นถิงลงโซเชียล
ในรูปสามมุมที่ต่างกัน เธอแต่งตัวน่ารักสีชมพูสดใส
เธอยิ้มแย้มใส่กล้อง หางตาที่โค้งงอประดับด้วยกลีบดอกท้อ ริมฝีปากทาแดง ดูเป็นประกายนุ่มนวล น่าจูบมาก
เหมือนเทพธิดาดอกท้อที่แปลงร่างเป็นมนุษย์ ทุกอิริยาบถล้วนเย้ายวนใจ
ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอ เปิดดูทีละรูป สังเกตเบื้องหลังเหมือนเล่นเกมหาของต่าง
ไม่ได้โกหกเขา อยู่ในสวนสาธารณะลวตี้จริงๆ
"ก๊อก ก๊อก——"
จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตู ฟู่หยุนเช่อสะดุ้ง รีบปิดหน้ารูปภาพ ถอยออกมาอย่างตกใจ
เขารีบเกินไป ไม่ทันสังเกตว่าตัวเองกดไลก์ให้โพสต์ของเสิ่นถิงไปแล้ว
เฮ่อจินผลักประตูเข้ามา: "ได้ข่าวว่าโปรเจกต์ใหม่ของนายติดขัด พ่อกับผู้ถือหุ้นใหญ่หลายคนไม่เห็นด้วย?"
ฟู่หยุนเช่อสีหน้านิ่งสงบ: "อืม"
"อืมอะไรอืม?" เฮ่อจินตาค้าง "นายไม่ร้อนใจเลยเหรอ?"
ฟู่หยุนเช่อพูด: "ร้อนใจแล้วจะทำอะไรได้? ฆ่าเขาเหรอ?"
"ใช่สิ!" เฮ่อจินกางสองมือ "ถ้านายไม่ฆ่าเขา เขาก็จะฆ่านาย!"
ฟู่หยุนเช่อเหลือบมองเขา: "นี่มันสังคมกฎหมาย"
เฮ่อจินเห็นเขาสงบนิ่งขนาดนั้น ก็พูดไม่ออก: "นายนี่ไม่มีความกังวลอะไรเลยจริงๆ"
"กังวลไปก็ไร้ประโยชน์" ฟู่หยุนเช่อพูดเสียงเรียบ "ฉันไม่ใช่ลูกพลับอ่อนขนาดนั้น เขาอยากให้ฉันลงจากตำแหน่ง ยังต้องใช้ความพยายามอีกมาก เพราะฉะนั้น ไม่ต้องรีบ"