เสิ่นถิงกลับถึงบ้านก็เกือบสามทุ่มครึ่งแล้ว
เธอเหนื่อยจนแทบไม่มีเรี่ยวแรง จะให้สนใจมือถือก็ยังไม่ไหว จะให้เลือกซื้ออาหารเดลิเวอรีให้ตัวเองดีๆ ก็ยิ่งไม่ไหว
เธอกดรหัสแล้วผลักประตูเข้าไป ในห้องรับแขกไฟสว่างจ้า
ผู้ชายคนนั้นใส่เพียงเสื้อเชิ้ตสีเทา กระดุมปลดออกสองเม็ด แขนเสื้อพับขึ้นถึงข้อศอก นาฬิกาข้อมือสะท้อนแสงเย็นเฉียบของโลหะ
แสงที่สาดลงมาละเลียดผ่านใบหน้าที่คมคายของเขา วาดเค้าโครงกระดูกไหปลาร้าที่เย้ายวนใต้ลูกกระเดือกอันเฉียบคม
เขาจ้องหน้าจอข่าวบนทีวี ท่าทางเย็นชาสง่างาม
เสิ่นถิงใช้เท้าซ้ายถอดรองเท้าข้างขวา โยนรองเท้าทิ้งไว้ข้างๆ อย่างไม่ใยดี แล้วถามเขาด้วยสายตาที่เฉา: "คุณกินข้าวยัง?"
ฟู่หยุนเช่อไม่แม้แต่จะหันหน้า กอดแขนอยู่อย่างนั้น: "เลิกงานตอนนี้เลยเหรอ?"
"อือ" เสิ่นถิงเดินเท้าเปล่าบนพรมนุ่มๆ เปลื้องเสื้อคลุมแล้วทิ้งตัวลงบนโซฟา "วันนี้โอที เมื่อยจะตาย"
สายตาของฟู่หยุนเช่อเพิ่งจะทอดมาที่ร่างบางของเธอ
ผู้หญิงคนนั้นสีหน้าไม่ดี เปื้อนความเหนื่อยล้า แม้แต่รอยยิ้มก็ยังฉีกไม่ออก
เขาหยิบรีโมตขึ้นมากดหยุด: "กินข้าวยัง?"
"ยัง" เสิ่นถิงพูด "ถ่ายทำกันทั้งบ่ายก็ยังไม่เสร็จ ถ้าฉันยังจะหาเวลากินข้าวอีก ก็จะทำให้ทีมงานต้องอยู่โอทีเป็นเพื่อนฉันอีก"