แปดโมงครึ่งเช้า
เมื่อเสิ่นถิงเดินเข้าห้องประชุม เหล่านางแบบคนดังของสตูดิโอก็มาพร้อมกันแล้ว
มองไปก็เห็นห้าหกคน แต่ละคนตัวสูงร่างตรง ดูมืออาชีพมาก
เธอที่ยังดูงัวเงียไม่ได้สติปะปนเข้าไปในกลุ่ม ดูไม่เข้ากันเอาเสียเลย
คนเหล่านี้เสิ่นถิงไม่เคยเห็นมาก่อน ต่างคนต่างทำงาน ไม่จำเป็นต้องทักทายกัน
ตอนนั้นเอง ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิด
ผู้จัดการชายเดินเข้ามา: “ขอบคุณทุกคนที่อุตส่าห์มา แม้สตูดิโอของเราจะไม่ใช่ระบบเข้างานรายวัน แต่บางครั้งก็ต้องมีกฎระเบียบที่ควรตั้งไว้”
เขาพูดยกยอผลงานของสตูดิโออย่างยืดยาว กว่าจะเข้าประเด็นหลักของวันนี้
“ทุกท่านที่นั่งอยู่ตรงนี้เป็นระบบเซ็นสัญญา เงินเดือนขั้นต่ำบวกคอมมิชชัน สวัสดิการแบบนี้ก็ถือว่าเป็นอันดับต้นๆ ของวงการ แต่เพราะสวัสดิการแบบนี้ ฉันหวังให้ทุกคนพยายามกันหน่อย สตูดิโอให้โอกาสคุณได้ออกหน้ากล้อง คุณก็ควรตั้งใจกับมัน อย่าขอลาเรื่อยเปื่อย อย่าบ่นเหนื่อยบ่นยาก ถ้าอาชีพเรายังเหนื่อย คุณควรไปดูตลาดผักตอนตีสี่บ้าง คนเหล่านั้นถึงจะเรียกว่าเหนื่อยจริงๆ”
“ฉันรู้ บางคนไม่แคร์เรื่องเงินมากน้อย แต่...”
เขาหยุดไปเล็กน้อย สายตามองไปที่เสิ่นถิง: “เมื่อคุณมาที่สตูดิโอของเราแล้ว คุณก็เป็นส่วนหนึ่งของสตูดิโอ ผลงานของสตูดิโอเกี่ยวข้องกับทุกคน”
“นางแบบเซ็นสัญญามีไม่มาก ถ้าวันนี้คุณเป็นหวัดขอลา พรุ่งนี้เธอปวดท้องขอลา มะรืนเขาป่วยขอลาอีก แล้วรูปโปรโมตของเราจะถ่ายยังไง งานพาณิชย์จะถ่ายยังไง?”