เชอร์รีสีแดงสดถูกส่งเข้ามาใกล้ริมฝีปาก ปลายนิ้วของผู้หญิงสีชมพูอ่อน เล็บที่ตัดแต่งอย่างกลมเกลี้ยงยังมีหยดน้ำติดอยู่
ฟู่หยุนเช่อขมวดคิ้วเล็กน้อย "ช่วงนี้ไม่เห็นเธอทำเล็บเลยนะ?"
เสิ่นถิงรักความสวยงาม ทุกอย่างที่เกี่ยวกับความงาม เธอไม่เคยเบื่อหน่าย
"อ้าว?" เสิ่นถิงมองมือที่สะอาดและเรียวยาวของตัวเอง แล้วยิ้มตาหยี "ทำเล็บบ่อยเกินไป อาจทำให้เกิดการอักเสบ ฉันขอพักสักพักก่อนแล้วค่อยทำใหม่"
"เหรอ?" ฟู่หยุนเช่อถึงกับยื่นมือไปรับเชอร์รีจากมือเธอ แล้วส่งเข้าปาก
กัดเบาๆ น้ำหวานหอมฉ่ำระเบิดในช่องปาก เนื้อผลไม้นุ่ม เปลือกบางจนแทบไม่มี
เสิ่นถิงอธิบายอย่างจริงจังว่าทำไมถึงเกิดการอักเสบ จากนั้นก็แบมือออกเพื่อรองรับเมล็ดที่เขาจะคายออกมา
ฟู่หยุนเช่อเลื่อนมือเธอออกไป แล้วขมวดคิ้วพูด "ไม่ต้องมาทำแบบนี้"
เขาไม่รับน้ำใจ เสิ่นถิงรู้สึกเก้อเขินจึงดึงมือกลับ พลางพูดโดยไม่ทันคิด "ครั้งหนึ่งฉันเป็นหวัดแล้วอยากกินเชอร์รี คุณก็ใช้มือรองให้ฉันไม่ใช่เหรอ?"
"ไม่เหมือนกัน" ชายหนุ่มพูด
เสิ่นถิงส่งเสียงหึเบาๆ "มันต่างกันตรงไหน?"
ฟู่หยุนเช่อไม่พูดอะไรอีก ล้างเขียงและมีด เช็ดมือ "ไปเอาถ้วยมากินข้าว"
"ได้เลย!" เสิ่นถิงยัดเชอร์รีเข้าปากหนึ่งลูก แล้วไปหยิบถ้วยออกมาสองใบ
เห็นฟู่หยุนเช่อเอามือไปด้านหลังเพื่อแก้ผ้ากันเปื้อน เธอยิ้มแล้วเดินเข้าไป "ฉันช่วยคุณเอง"
ผ้ากันเปื้อนผูกเป็นเงื่อนตาย ดึงแป๊บเดียวก็หลุด