ชายหนุ่มดันลิ้นชักกลับเข้าไป พูดเรียบๆ “รู้แล้ว ยาที่เหลือฉันวางไว้ตรงนี้ ถ้ามันกำเริบอีก ก็มาเอาที่นี่เอง”
เสิ่นถิงหันหน้ากระจก รับคำโดยไม่หันกลับมา เอาแต่ชื่นชมความงามของตัวเอง
ฟู่หยุนเช่อขมวดคิ้วเบาๆ “เสิ่นถิง”
“หืม?” เสิ่นถิงหันกลับมา กระโปรงพลิ้วเป็นท่วงท่าสวยงาม “มีอะไรเหรอ?”
ฟู่หยุนเช่อดึงลิ้นชักออก “ยาอยู่ตรงนี้ มาดูหน่อยสิ”
เสิ่นถิงยื่นหัวไปชะโงกมองคร่าวๆ แล้วตอบรับอย่างไม่ใส่ใจ “อือ รู้แล้ว”
บนใบหน้าเธอไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ
ฟู่หยุนเช่อเห็นดังนั้น ก็ดันลิ้นชักกลับเข้าไป แล้วเดินไปที่ประตูห้องนอนด้วยสีหน้าเย็นชา “ลงไปกินข้าวเช้าได้แล้ว”
“ดี!” เสิ่นถิงรับคำพลางเลือกกระเป๋าใบโปรดให้ตัวเอง แล้วคว้าเสื้อคลุมลงไปข้างล่าง
ฟู่หยุนเช่อได้รับโทรศัพท์กะทันหัน ต้องไปคุยงานที่ห้องหนังสือ เลยให้เธอกินข้าวไปก่อน
เสิ่นถิงตั้งใจจะกินคนเดียว แต่พอคิดถึงทรัพย์สินตอนหย่าร้างหลักแสนล้าน เธอก็ตัดสินใจรอฟู่หยุนเช่อ
ขณะที่นั่งเล่นมือถืออยู่ในห้องอาหาร เสิ่นถิงก็ได้รับโทรศัพท์จากฝ่ายรักษาความปลอดภัยของคฤหาสน์
เธอรับสายถึงได้รู้ว่ามีคนสั่งดอกไม้ให้ส่งช่อกุหลาบขาวมาให้เธอ
เสิ่นถิงได้ยินคำว่า “กุหลาบขาว” ปุ๊บ อารมณ์ก็แย่ปั๊บ
เธอรีบบอกฝ่ายรักษาความปลอดภัยไปว่าส่งผิด แล้วให้ส่งกลับไป
ตอนนั้นเอง ฟู่หยุนเช่อก็เดินลงมาจากชั้นบนพอดี เสิ่นถิงรีบเก็บมือถือ ปรับสีหน้าเป็นยิ้มแล้วพูดว่า “ที่รัก รีบมาทานข้าวเช้ากันเถอะ!”