เชินถิงส่ายหน้า แล้วก็คิดว่าไม่น่าจะเป็นไปได้
ในอนาคตที่เธอมองเห็น ดอกไม้ขาวบริสุทธิ์คนนั้นทั้งสวยทั้งดี แถมยังยอมช่วยเหลือฟู่หยุนเช่อทุกวิถีทาง เพียงเพื่อให้เขากลับมาอยู่จุดสูงสุดอีกครั้ง
แต่ถ้าดอกไม้ขาวบริสุทธิ์คนนั้นเป็นพวกขาวแต่ภายนอกแต่ข้างในดำล่ะ?
สมองแค่นี้ของเธอ สู้เขาไม่ได้แน่นอน
เชินถิงตบหัวตัวเองเล็กน้อย ด่าตัวเองในใจ
เอาล่ะสิ เชินถิง!
ทำไมก่อนหน้านี้เธอไม่รู้จักอ่านหนังสือให้มากขึ้นอีกหน่อยนะ?
โง่จะตายไปเลยเชินถิง!
เอาแต่ถ่วงตัวเอง
เธอเม้มปากคิดอยู่นาน
พอหย่าร้างเมื่อไหร่ เธอจะรีบเอาเงินหนีไปให้ไกล หนีไปอยู่ต่างประเทศ ห่างจากจิงเป่ยที่เต็มไปด้วยเรื่องวุ่นวายนี้
ด้วนจื้อเหยาวิเคราะห์ให้เชินถิงฟังอยู่นาน สุดท้ายก็ได้ข้อสรุปว่า "ยังไงเธอก็ไม่รักเขา เขาก็ไม่รักเธอ สองคนอยู่อย่างเกรงใจกันไปตลอดชีวิตแบบนี้ก็ดีแล้ว"
เชินถิงพูด "สามสิบปีตะวันออก สามสิบปีตะวันตก อนาคตข้างหน้าไม่มีใครพูดได้ชัดเจน ฉันพึ่งฟู่หยุนเช่อไปได้ตลอดชีวิตไม่หรอก ยังไงก็ต้องมีตะเกียบไว้กินข้าวเป็นของตัวเอง"
ด้วนจื้อเหยาทำเสียง "เฮอะ" แล้วพูด "เก่งนี่นาเธอ ตอนนี้ความคิดความอ่านสูงขึ้นมากเลยนะ แต่ฉันว่าเธอต้องดังแน่ ไม่มีใครประสบความสำเร็จโดยไม่เจออุปสรรค อุปสรรคเล็ก ๆ ข้างหน้าเธอพยายามเอาชนะให้ได้ ต่อไปมันคือเรื่องเล่าของเธอ"
เชินถิงยิ้มจริงจัง "แน่นอนสิ อยู่กับเธอบ่อย ๆ ความคิดความอ่านต้องพัฒนาเป็นธรรมดา"