เสิ่นถิงรู้สึกขนลุกซู่
เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าฟู่หยุนเช่อจะทำอาหารเป็น
แต่ต่อจากนี้เธอคงไม่ให้ฟู่หยุนเช่อทำอาหารอีกแล้ว เพราะเธอตั้งใจจะเป็นภรรยาที่ดี มีคุณธรรม
ไม่อย่างนั้นจะแบ่งสมบัติกันยังไง?
เสิ่นถิงรีบเร่ง ทำอาหารง่ายๆ อุ่นนมสองแก้ว แล้วยกไปวางบนโต๊ะอาหาร
ฟู่หยุนเช่อลงมาจากข้างบน เห็นเสิ่นถิงทำอาหารเช้าด้วยความแปลกใจ
เขาเดินมาที่โต๊ะอาหาร มองเสิ่นถิงอย่างไม่ใส่ใจนัก: "ไม่ไปทำงานเหรอ อยู่บ้านกินทำไม?"
เสิ่นถิงกัดขนมปัง: "ที่ทำงานของฉันไม่มีอาหารให้ ไม่อยู่บ้านกินก็ต้องไปกินข้างนอก"
"ออกไปกินหรือสั่งเดลิเวอรีไง" ฟู่หยุนเช่อดึงเก้าอี้นั่งลง
เสิ่นถิงยิ้มแห้งๆ: "กินข้างนอกบ่อยๆ ก็เบื่อ และช่วงนี้ฉันจะถ่ายแบบนิตยสาร ต้องกินอาหารที่สะอาดดีต่อสุขภาพ เพื่อให้ใบหน้าอยู่ในสภาพที่ดีที่สุด"
ฟู่หยุนเช่อเหลือบตามอง ผู้หญิงคนนี้ใบหน้าสวยสดใส สภาพดีอยู่เสมอ ต่อให้ไม่แต่งหน้าก็ไม่มีที่ติ
เขาไม่พูดอะไรอีก กัดขนมปังนุ่มๆ กินอย่างช้าๆ
เสิ่นถิงกินอาหารเช้าไปพลาง ดูเวลาไปพลาง แล้วดูตารางงานในกลุ่ม
วันนี้ต้องออกกองถ่ายปกหนังสือชุดหนึ่ง
เสิ่นถิงปิดมือถือ พูดกับฟู่หยุนเช่อ: "ฉันรีบ ไปก่อนนะ คืนนี้อาจจะกลับดึก ถ้ามีงานเลี้ยงก็กินให้อิ่มที่งาน แล้วค่อยกลับบ้าน ไม่ต้องทำอาหาร"
ฟู่หยุนเช่อเงียบไปสองสามวินาที เสิ่นถิงก็ถือกระเป๋าเล็กๆ ออกไปแล้ว
...
เสิ่นถิงมาถึงสตูดิโอ ถูกบังคับให้เปลี่ยนเสื้อผ้า
วันนี้ถ่ายปกหนังสือสไตล์อาร์ต สวมเสื้อคอเต่าสีดำ รวบผมมวยง่ายๆ