เสิ่นถิงขับรถกลับบ้านอย่างหัวเสีย พออาบน้ำเสร็จก็ยิ่งคัน แต่เมื่อเทียบกับคำพูดของลู่ซินเหอแล้ว ความคันและความเจ็บปวดบนตัวก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่
เธอยืนมองตัวเองในกระจก เห็นจุดแดงแพ้บนมือและคอเต็มไปหมด
ช่างน่ารำคาญจริงๆ ทั้งวันไม่มีความสุขเลยสักนิด
เสิ่นถิงทั้งหิวทั้งเหนื่อย ไม่มีอารมณ์ทำอาหาร เลยโทรให้โรงแรมส่งอาหารลดความอ้วนมา กินเสร็จก็ห่มผ้า ทรุดตัวลงนอนหลับ
ไม่คิดอะไรทั้งนั้น
เพราะยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ
ถ้าเธอหย่ากับฟู่หยุนเช่อจริงๆ ต้องมีคนหัวเราะเยาะเย้ยเธอแน่นอน
เสิ่นถิงทุบหมอนนุ่มๆ ไปสองสามที
เธอไม่อยากหย่า แต่ก็อดไม่ได้ที่จะต้องหย่า
ฟู่หยุนเช่อไม่ชอบคนอื่นไม่ได้หรือไง?
อดทนอยู่กับเธอไม่ได้หรือไง?
น่ารังเกียจจริงๆ!
...
อีกด้านหนึ่ง ฟู่หยุนเช่อเลิกงานเลี้ยงแล้ว บนโต๊ะมีเจ้านายจากอ่าวซานที่เพิ่งมาที่จิงเป่ยครั้งแรกเสนอให้เปลี่ยนสถานที่ต่อ
ฟู่หยุนเช่อดูเวลาในนาฬิกาข้อมือ แล้วปฏิเสธอย่างสุภาพ: "ดึกแล้ว ผมขอกลับบ้านก่อน พวกคุณเล่นกันให้สนุกนะครับ"
เจ้านายคนนั้นทำหน้าตกใจ: "เพิ่งแค่สองทุ่มก็กลับบ้านเลยหรือ?"
คนข้างๆ พูดแซวเสียงเบา: "คุณฟู่โดนภรรยาควบคุมเข้มงวด ถ้าไม่ออกไปทำงานนอกสถานที่ ต้องกลับบ้านทุกวัน"