เสิ่นถิงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ: "การพนัน? ใครบอกว่ามันเกินขนาดขนาดนั้น ฉันก็แค่นั่งเล่นไพ่นกกระจอกกับคุณนายเซียวพวกเธอสองสามตา ไม่ได้คิดเงินกันด้วยซ้ำ"
"อย่ามาใส่ร้ายฉัน" เสิ่นถิงรู้สึกผิดเล็กน้อย "ฉันเล่นแค่ครั้งเดียวเอง"
จริงๆ แล้วเสิ่นถิงไม่รู้วิธีเล่นไพ่นกกระจอก วันนั้นก็บังเอิญเพิ่งหัดได้
แต่พอเล่นแล้วก็หยุดไม่ได้
แพ้จนหัวร้อน อยากเอาคืนตลอด พอทุกคนเหนื่อยกันหมด เธอถึงได้รู้ว่าตัวเองแพ้ไปตั้งหลายแสน
สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้ว
คุณนายเซียวตาสวยสังเกตเห็นก็ออกโรงห้ามปราม บอกว่าแค่ฆ่าเวลา เงินวันนี้ไม่ต้องคิดกันแล้ว เธอถึงได้รอดตัวไป
ไม่รู้ว่าใครปากโป้งไปบอก
เสิ่นถิงคิดเล็กน้อย มือที่ลูบผมก็ช้าลง
เธอใช้ผ้าขนหนูข้างๆ เช็ดมือ แล้วเดินไปหยุดตรงหน้าฟู่หยุนเช่อ เม้มปากพูด: "ฉันผิดไปแล้ว ฉันสาบานว่าจะไม่เล่นไพ่นกกระจอกอีก"
"ฉันเล่นแค่ครั้งเดียว จริงๆ นะ เชื่อฉันเถอะ"
ฟู่หยุนเช่อหลุบตามอง ผู้หญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้น กระพริบตา ดวงตากลมโต ขนตายาวเป็นแพ ดูน่าสงสารน่าเอ็นดู
เขาก้มมองใบหน้าสวยหวานของเธอ แล้วยกมือขึ้นคีบคางเธอ: "เสิ่นถิง เธอเป็นภรรยาของฉัน ฟู่หยุนเช่อ เรื่องที่ไม่ควรทำก็อย่าทำ"
เสิ่นถิงพยักหน้ารับเป็นพักๆ ว่าง่ายผิดปกติ
ฟู่หยุนเช่อปล่อยมือ ตั้งใจจะลงโทษเล็กน้อย: "เดือนหน้า เธอห้ามซื้อกระเป๋า"
เสิ่นถิงได้ยินก็เจ็บใจ
แต่พอคิดดูอีกที ตอนนี้เธอก็ไม่คู่ควรที่จะซื้อกระเป๋าอยู่แล้ว