เสิ่นถิงกลับมาที่ห้องนอน แล้วโทรหาจัวหม่านชิงเพื่อขอบคุณ
ฝ่ายนั้นหัวเราะเบา ๆ คุยเรื่องเรื่อยเปื่อยกับเธอ และยังกำชับให้เธอพักผ่อนเร็ว ๆ อย่านอนดึก
วางสายแล้ว เสิ่นถิงหายใจเข้าลึก ๆ แต่กลับรู้สึกว่าลมหายใจนั้นไม่เคยเข้าปอดอย่างเต็มที่
เธอเดินเข้าไปในห้องน้ำ พื้นกระเบื้องเย็นเฉียบแตะที่น่อง ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย
ตั้งแต่มองเห็นอนาคต ความกลัวและความไม่แน่นอนต่าง ๆ ก็มักจะติดตามเธอไปทุกที่
เปลวไฟที่ลุกโชนและโต๊ะผ่าตัดเย็นเฉียบมักจะผุดขึ้นมาเป็นระยะ ๆ เตือนให้เธอรักษาระยะห่างจากฟู่หยุนเช่อ
เธอรู้ดีในใจ ว่าตัวเองยังคงต้องการเขา
แต่พอนึกว่าในอนาคตเขาอาจจะต้องการชีวิตเธอเพื่อผู้หญิงอีกคน หัวใจเธอก็รู้สึกอึดอัดจนทำอะไรไม่ถูก
เสิ่นถิงรู้ว่าตัวเองมีนิสัยแย่ ๆ มากมาย
ไม่ฉลาด ไม่เอาถ่าน ยังรักหน้ามาก โลภและก็หยิ่งยะโส
ก่อนหน้านี้เธอคิดว่าฟู่หยุนเช่อเป็นของเธอ ดังนั้นจึงใช้เงินของเขาอย่างหน้าด้าน ๆ สั่งใช้เขา ครอบครองเขา โดยไม่เคยถามว่าเขายินดีหรือไม่
แต่ตอนนี้อนาคตได้ตีกบาลเธออย่างจัง เปลวไฟที่ยังไม่เกิดขึ้นได้เผาผลาญความสบายใจทั้งหมดของเธอ
ฟู่หยุนเช่อจะตกหลุมรักคนอื่น และอาจจะต้องการชีวิตของเธอเพื่อคนอื่น
ทุกครั้งที่นึกถึงสิ่งเหล่านี้ ความรู้สึกผลักใสต่อฟู่หยุนเช่อก็ผุดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เธอไม่สามารถเพลิดเพลินกับร่างกายของเขาได้เหมือนเมื่อก่อน แต่ก็ไม่สามารถห่างเหินเขาได้อย่างสิ้นเชิง ทำได้เพียงหลีกเลี่ยงการสัมผัสใกล้ชิดกับเขาให้น้อยที่สุด และลดการพึ่งพาทางกายภาพที่มีต่อเขา