รถขับมาครึ่งทาง เสิ่นถิงนึกอะไรขึ้นมาได้จึงพูดว่า "ฉันลืมซื้อของให้แม่"
ฟู่หยุนเช่อคิดว่าเป็นเรื่องใหญ่โตอะไร "เธอไม่ขาดอะไรหรอก"
สำหรับเสิ่นถิงแล้ว โจวม่านชิงคือคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ และเป็นคนที่ดีกับเธอที่สุดในโลกนี้
แน่นอนว่าเธอก็ต้องทำให้โจวม่านชิงดีด้วย
เสิ่นถิงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "แต่ทุกครั้งที่ฉันกลับบ้าน ฉันจะซื้อของขวัญให้แม่เสมอ ครั้งนี้กลับมือเปล่า ฉันจะอายแย่อยู่ เราจอดที่ห้างข้างหน้ากันเถอะ ฉันจะเลือกของขวัญให้แม่หน่อย"
ฟู่หยุนเช่อรำคาญ แต่ก็ยังให้คนขับจอดที่ห้างข้างหน้า
เสิ่นถิงถือกระเป๋าลงจากรถ ฟู่หยุนเช่อเดินตามหลังเธอ
ทั้งสองแทบจะไม่เคยออกมาเดินเล่นด้วยกันเลย
ชายหล่อหญิงสวยเดินคู่กัน ดึงดูดสายตาผู้คนที่เดินผ่านไปมา บางคนจำฟู่หยุนเช่อได้ ยังอุทานถามเพื่อนว่าคนข้างๆ ฟู่หยุนเช่อคือใคร
เพื่อนหัวเราะแล้วพูดว่า "นั่นภรรยาเขาไง"
"เขามีเมียแล้วเหรอ?"
"ไม่รู้หรือไง คนจบมหาวิทยาลัยก็แต่งงานเลย งานแต่งงานแห่งศตวรรษเมื่อตอนนั้นดังมากันทั้งกระดานเทรนด์เลยแหละ"
"เกินไปหน่อยมั้ง?"
"เอาน่า นั่นครอบครัวฟู่นะ! ตระกูลระดับสุดยอดบนยอดพีระมิดของจิงเป่ย รองเท้าคู่เดียวของเมียเขายังเท่ากับค่าเช่าบ้านเราตั้งครึ่งปีเลย"
"เมียเขาเป็นใครมาจากไหนเนี่ย โชคดีจริงๆ"