เสิ่นถิงน้ำตาไหลพราก น่าสงสาร พอได้ยินดังนั้นก็ก้มหน้าลงไม่พูดอะไร
ตอนนี้เธอต้องเอาใจฟู่หยุนเช่อ จะทำตัวหยิ่งผยองเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว
พอเห็นเธอเงียบไป ฟู่หยุนเช่อก็หยิบทิชชู่แผ่นหนึ่ง เช็ดน้ำตาบนหน้าเธออย่างมั่ว ๆ "ร้องอีกทีเดี๋ยวฉันไม่ให้หมอมาหรอก"
เสิ่นถิงไม่คิดว่าเขาจะใจร้ายขนาดนี้ ถึงกับกะพริบตาปริบ ๆ กัดริมฝีปากกลั้นเสียงสะอื้นไว้
ตอนนี้เธอดูเหมือนแมวลายที่กำลังงอแง เมื่อกี้ยังทำท่าขู่ฟ่อ ๆ อยู่เลย พอเงียบลงก็ดูน่าสงสาร
ฟู่หยุนเช่อโยนทิชชู่ลงถังขยะ แล้วถามละเอียด "ไปโดนอะไรที่ไม่ควรโดนมา"
เสิ่นถิงตอบเสียงอู้อี้ "เสื้อผ้าที่สตูดิโอให้ใส่คุณภาพแย่เกินไป เลยแพ้"
"เสื้อผ้า?" ฟู่หยุนเช่อขมวดคิ้ว
เสิ่นถิงรู้อยู่แล้วว่าเขาไม่เคยสนใจชีวิตของเธอ เลยเหลือบตามองเขาอย่างดูถูก "นายไม่รู้เรื่องนี้หรอก นางแบบต้องถ่ายรูปตามธีมที่เปลี่ยนไปทุกวัน ก็เลยต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าที่สตูดิโอเตรียมให้ไงล่ะ"
ฟู่หยุนเช่อมองหน้าเธอ "ทำงานมีความสุขไหม?"
เสิ่นถิงพยักหน้าเหมือนเจี๊ยบจิกข้าว พูดฝืน ๆ "ก็โอเค แค่เสื้อผ้าของพวกเขาคุณภาพแย่ไปหน่อย"
พูดไปก็เผลอเกาแขนไปด้วย "ตอนแรกฉันไม่ทันสังเกต คิดว่าแค่อาบน้ำก็คงหาย ที่ไหนได้ยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ ถ้าฉันหน้าพัง ฉันจะไปฟ้องแม่ให้ฟ้องสตูดิโอนั้นจนเจ๊งเลย"
เสิ่นถิงทำปากยื่น น้ำตาคลอหน่วย
ฟู่หยุนเช่อจับมือเธอไว้ ไม่ให้เธอเกาไปมา "จำเป็นต้องทำงานขนาดนั้นเลยเหรอ?"