เสิ่นถิงกำลังจินตนาการเป็นละครน้ำเน่าเรื่องใหญ่ในหัว
ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น เสียงเครื่องยนต์ดังมาจากหน้าบ้าน
ไม่ถึงสองสามนาที ฟู่หยุนเช่อก็ผลักประตูเดินเข้ามา
ช่วงนี้เขากลับบ้านเร็วขึ้นเรื่อยๆ
แต่ก่อนกว่าจะเลิกงานเลี้ยงก็ราวๆ สองสามทุ่ม สี่ห้าทุ่ม แต่ช่วงนี้หกเจ็ดโมงเย็นก็กลับมาแล้ว
ผู้ชายคนนี้สวมเสื้อเชิ้ตกับกางเกงสแล็ค เสื้อคลุมตัวนอกพาดไว้กับแขนอย่างหลวมๆ ใบหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึก
ดูท่าทางแล้วไม่เหมือนเพิ่งไปเที่ยวกับผู้หญิงคนอื่นมาเลยสักนิด
เสิ่นถิงกดดับมือถือแล้วยิ้มถาม "คุณกลับมาแล้วเหรอ?"
ฟู่หยุนเช่อหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนที่สายตาจะล่องลอยมาทางเสิ่นถิง
เธอดูเหมือนเพิ่งกลับมาได้ไม่นาน แต่งหน้ายังไม่ทันเช็ดออก ดวงตาที่โค้งงอเป็นประกาย ขนตากระพริบเหมือนพัดเล็กๆ
ถ้าเทพดอกท้อที่หลุดลงมาอยู่ในร่างมนุษย์ คงจะมีหน้าตาแบบนี้แหละ
ฟู่หยุนเช่อละสายตาออกไป เปลี่ยนรองเท้าแล้วถาม "กินข้าวหรือยัง?"
"กำลังจะสั่งเดลิเวอรี" เสิ่นถิงตอบ "คุณจะกินอะไร ฉันสั่งเผื่อด้วยเลย"
ฟู่หยุนเช่อส่ายหน้า "ไม่ต้อง ฉันจะไปทำอาหารเอง"
ของนอกบ้านจะอร่อยแค่ไหน ถ้ากินทุกวันก็เบื่อได้เหมือนกัน
พอได้ยินแบบนั้น รอยยิ้มของเสิ่นถิงก็หุบลงทันที "คุณไม่เหนื่อยเหรอ?"
เขาทำงานเช้าเก้าโมงเย็นหกโมงทุกวัน กลับมาถึงบ้านยังมีแรงทำอาหารอีกเหรอ?
วันนี้เธอเพิ่งกลับมาทำงานวันแรกก็เหนื่อยแทบแย่แล้ว
ฟู่หยุนเช่อเดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์ รินน้ำแก้วหนึ่ง "ไม่เหนื่อย คุณอยากกินอะไร?"