อาหารเย็นจบลง เสิ่นถิงไปเข้าห้องน้ำ
เพิ่งเติมลิปสติกและล้างมือเสร็จก็เห็นจวงเฉิงพิงกำแพงอยู่ที่ปลายทางเดิน
เขายืนทำเป็นวางท่า ผมที่ปิดด้วยเจลมันแวววาวใต้แสงไฟ
การพบกันเป็นการส่วนตัวแบบนี้ เสิ่นถิงไม่อยากทำเป็นสุภาพกับเขาเลยแม้แต่น้อย เธอเหลือบมองเขาอย่างดูถูกแล้วเดินออกไปโดยไม่ทักทาย
"เสิ่นถิง" จวงเฉิงเรียกเธอไว้ "เธอก็ยังไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ"
เหมือนเดิมทุกอย่าง ทำตัวเหนือกว่า ดูถูกคนอื่น และยังบอกว่าเขาหล่อไม่พอ ไม่อยู่ในสายตาของเธอ
จวงเฉิงอย่างน้อยก็เป็นคุณชายตระกูลรวยสามรุ่น ครั้งแรกที่โดนดูถูกขนาดนี้ เขาโกรธจนเสียสติไปหลายวัน หาคนมากมายมาใส่ร้ายว่าเธอประพฤติตัวไม่เหมาะสม
แต่โพสต์เหล่านั้นถูกถอนออกไปภายในไม่ถึงห้านาที เงียบหายไปอย่างไร้ร่องรอย
เบื้องหลังเธอมีโจวม่านชิงคอยหนุนหลังนี่นา
จวงเฉิงคิดว่า ผู้ชายแท้ต้องรอการแก้แค้น สิบปียังไม่สาย รอจนถึงวันที่เสิ่นถิงไม่มีใครแต่ง เธอจะได้รู้ว่าดีของเขาเป็นยังไง
แต่เธอดันมีวาสนา แต่งงานกับฟู่หยุนเช่อได้
อย่างไรก็ตาม สองคนนี้ยังไงก็ต้องหย่ากันวันหนึ่ง
จวงเฉิงเดินเข้ามาใกล้เสิ่นถิง พูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ชีวิตของคุณนายฟู่คงไม่ดีเท่าไหร่ใช่ไหม?"
เสิ่นถิงหันข้าง "แล้วมันเรื่องอะไรกับแก?"
จวงเฉิงเลิกคิ้ว น้ำเสียงเรียบเย็น "เมื่อผู้ชายไม่รักผู้หญิงคนหนึ่ง ต่อให้จดทะเบียนสมรสแล้ว ก็เป็นได้แค่ของประดับ"
"แล้วไง?" เสิ่นถิงในใจไม่หวั่นไหว เธอรู้มานานแล้วว่าฟู่หยุนเช่อเกลียดเธอ
เธอไม่แคร์เลย คำโจมตีแบบนี้ไม่คู่ควรกับเธอ
สายตาจวงเฉิงกวาดไปที่ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสดของเธอ กลืนน้ำลาย "ฟู่หยุนเช่อไม่เคยใส่ใจเธอ สองปีมานี้เธอคงเหงามากใช่ไหม?"