เสิ่นถิงย่อมไม่โง่พอจะไปสารภาพความจริงกับฟู่หยุนเช่อ
เธอเรียบเรียงคำพูดเล็กน้อย กัดฟันพูดขึ้นว่า "ไม่ได้มีใครสักคน ไม่เคยคบใครเลย"
เสิ่นถิงกลืนน้ำลายลงคอ แอบชำเลืองมองเขา ก่อนจะรีบเบือนสายตาหนี "ฉันตามจีบเธอไม่สำเร็จ ก็เลยโสดมาตลอด แล้วก็แต่งงานกับเธอ"
ฟู่หยุนเช่อไม่เชื่อคำพูดของเธอ เขามองเธอ กระตุกมุมปากยิ้มบาง ๆ ดวงตาสีดำสนิทไร้ความรู้สึก
เสิ่นถิงไม่เคยมีแฟนจริง ๆ เธอยกนิ้วสี่นิ้วขึ้น "ฉันสาบาน ฉันไม่เคยคบใครจริง ๆ!"
ฟู่หยุนเช่อยื่นมือมา งอนิ้วก้อยของเธอลง แล้วพูดเสียงเรียบ "แบบนี้ถึงจะเรียกว่าสาบาน"
"ยังไงฉันก็ไม่เคยคบใคร" เสิ่นถิงพูดครึ่งแรกอย่างองอาจ แล้วดึงมือกลับ "แล้วฉันก็ไม่เคยไปยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายคนอื่นด้วย"
เสิ่นถิงรู้ดีว่าฟู่หยุนเช่อมีอาการรักความสะอาดทางอารมณ์เล็กน้อย เธอจึงแสดงความมั่นใจเต็มที่
ถ้าให้ฟู่หยุนเช่อรู้ว่าเธอเคยสับสนกับผู้ชายมากกว่าหนึ่งคน ทรัพย์สินตอนหย่าของเธอก็คงไม่ได้
ทรัพย์สินเป็นหมื่นล้านเลยนะ!
ถ้าเอาเป็นเงินสด บ้านแต่งของพวกเขาคงวางไม่พอ
รู้งี้เธอไม่ควรทำตัวเหลาะแหละตั้งแต่แรกแล้ว
เสิ่นถิงแทบร้องไห้ เธอกะพริบตา เริ่มแสร้งทำเป็นน้อยใจแล้วกลับคำใส่ "เธอไม่เชื่อก็ช่าง ยังไงฉันก็ไม่เหมือนเธอ แต่งงานแล้วยังไปยุ่งกับคนอื่น ถ้าฉันไม่คอยดูให้แน่น ๆ เกรงว่าเธอคงกุมขมับไม่ไหวแล้วล่ะ"
ฟู่หยุนเช่อ: "..."
ชายหนุ่มคุ้นเคยกับกลอุบายประจำตัวของเธอดี เขาฟังอย่างใจเย็น ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ