เสิ่นถิงงงไปหมด
เธอยังไม่ทันตั้งตัว ฟู่หยุนเช่อก็แกะผ้ากันเปื้อนทิ้งไว้ข้าง ๆ แล้วเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว: “เสิ่นถิง เธอรู้ตัวไหมว่าตอนนี้เธอเป็นคนมีสามีแล้ว”
“ฉันรู้นี่คะ” เสิ่นถิงรู้สึกงง ๆ “ฉันอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง ต้องไปเรียนกับผู้ชายคนไหนด้วยเหรอ? เป็นเพราะฉันคิดได้เองไม่ได้หรือไง”
ฟู่หยุนเช่อสีหน้าเย็นชามองสำรวจเธอ ไม่พูดอะไรอีก
จู่ ๆ เสิ่นถิงก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมา เธอถาม: “ฟู่หยุนเช่อ นายไม่ได้หึงที่ฉันสนิทกับหยูจ้านใช่ไหม?”
ฟู่หยุนเช่อหัวเราะเยาะ สวนกลับ: “เธอคิดว่ามันเป็นไปได้เหรอ?”
“งั้นนายโกรธทำไมล่ะ” เสิ่นถิงกอดอก พลางถามอย่างอยากรู้ “เมื่อก่อนนายไม่เคยถามเรื่องฉันกับผู้ชายคนอื่น วันนี้ไม่ใช่แค่ถาม แต่ยังทำท่าโกรธขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่หึงแล้วจะเป็นอะไร?”
ฟู่หยุนเช่อหันไปหยิบผ้ากันเปื้อน: “เธอชอบจินตนาการจริง ๆ”
เสิ่นถิงเม้มปาก แล้วเดินเข้าไปหาเขา: “ที่รัก ถ้าฉันมีอะไรกับหยูจ้านจริง ๆ นายจะทำยังไง?”
ฟู่หยุนเช่อค่อย ๆ ผูกผ้ากันเปื้อน ก้มหน้ามองเสิ่นถิงด้วยสายตาเย็นชา: “ลองเดาดูสิ”
เสิ่นถิงเดาไม่ออกจริง ๆ ว่าฟู่หยุนเช่อจะจัดการยังไง: “หย่ากับฉัน แล้วให้ฉันออกไปแบบเปล่าเปลือย?”
ฟู่หยุนเช่อยกมุมปากยิ้มเย็น สายตาดูถูกสุดขีด: “แบบนั้นไม่ปล่อยให้เธอได้กำไรไปหรอกเหรอ?”
ได้ยินน้ำเสียงเย็นชาของเขา เสิ่นถิงรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว เธอลองถาม: “งั้นนายคงไม่ฆ่าฉันหรอกนะ?”