เพียงพริบตาก็เข้าสู่ต้นเดือนพฤษภาคม อากาศร้อนขึ้น ท้องฟ้าแจ่มใส
เสิ่นถิงทำงานที่สตูดิโอถ่ายภาพไช่กวงมาเกือบเดือนแล้ว แต่เธอยังไม่ได้ดูผลงานถ่ายภาพของตัวเองเลยสักครั้ง
วันนี้เสิ่นถิงสงสัย เลยถามหยูจ้าน
หยูจ้านพูดอย่างเขินอาย: “พี่ครับ ผมแนะนำว่าพี่อย่าดูเลยดีกว่า”
“ทำไมล่ะ?” เสิ่นถิงยิ่งสงสัยมากขึ้น
เธอสวยขนาดนั้น รูปที่ถ่ายออกมาจะต้องสวยแน่นอน แล้วรูปพวกนั้นลงอินเทอร์เน็ต ไม่มีทางไม่ดัง
แต่ผ่านมานานขนาดนี้ เธอกลับไม่รู้สึกเลยว่าตัวเองกำลังจะดัง
ปกหนังสือที่กำลังพิมพ์ยังไม่ออกวางตลาดก็เข้าใจได้ แต่ปกติรับงานโฆษณาเยอะขนาดนั้น ไม่มีทางเป็นไปได้
เสิ่นถิงครุ่นคิดอยู่นาน: “ส่งลิงก์งานโฆษณาสักสองสามอันมาให้ฉันหน่อยสิ”
หยูจ้านพูดอึกอัก: “พี่ครับ ผมแนะนำจริงๆ ว่าพี่อย่าดูเลย รอปกหนังสือพิมพ์ออกมาแล้วค่อยดูดีกว่า อันนั้นคุณภาพดีกว่า”
เสิ่นถิงขมวดคิ้ว เร่งให้หยูจ้านส่งลิงก์ให้เธอเร็วๆ
หยูจ้านเกลี้ยกล่อมอยู่นาน สุดท้ายก็ส่งลิงก์แพลตฟอร์มช้อปปิ้งสองสามอันให้เธอ
เสิ่นถิงคลิกเข้าไปที่หน้าหลักการช้อปปิ้งด้วยความอยากรู้ เธอเห็นรูปคนในโฆษณาใส่เสื้อผ้าสวยงาม แต่หน้าตากลับถูกปรับจนเหมือนหลอดหยดยา ทำให้เธอพูดไม่ออกทันที
หยูจ้านอธิบายด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง: “ไม่ใช่พวกเราอยากปรับให้เป็นแบบนี้เอง”
เขามองเสิ่นถิงที่สีหน้าไม่ดี แล้วพูดอย่างเก้อเขิน: “พวกนี้เป็นความต้องการของเจ้าของงานทั้งนั้น เขาบอกว่าพี่สวยเกินไป เสื้อผ้าไม่สะดุดตา ขายไม่ออก”
เสิ่นถิงหลับตาลง: “แต่ก็ไม่ถึงกับต้องปรับฉันให้เป็นหลอดหยดยานี่นา?”
เธอเป็นสาวสวยแท้ๆ กลับถูกปรับให้เป็นหลอดหยดยา แบบนี้จะดังได้ยังไง
เอารูปนี้ไปวาง ต่อให้เป็นฟู่หยุนเช่อที่อยู่ร่วมเตียงกับเธอก็ไม่แน่ว่าจะจำเธอได้