ร่างกายของฟู่หยุนเช่อดีมาก แม้แต่เสิ่นถิงที่มักจะตระเวนไปตามบาร์และคลับก็ต้องยอมรับว่าร่างของฟู่หยุนเช่อเป็นร่างที่ดีที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา
ไหล่กว้างเอวคอด เป็นทรงสามเหลี่ยมกลับหัวมาตรฐาน ตั้งแต่กล้ามเนื้อหลังจนถึงกล้ามเนื้อหน้าท้อง ไม่มีจุดไหนที่ไม่สมบูรณ์แบบ
ที่สำคัญที่สุด กล้ามเนื้อของเขาพอดี ไม่หนาเกินไป และไม่บางจนหายไปหากพักผ่อนสองสามวัน
สิ่งที่เสิ่นถิงชอบที่สุดคือตอนที่ฟู่หยุนเช่อกอดเธอตอนกลางคืน ผลักเธอชิดกำแพง แล้วกล้ามเนื้อหลังที่เกร็งตัวและร่องกล้ามเนื้อรูปตัววีที่เย้ายวน
เหงื่อจะไหลตามกระดูกไหปลาร้าลงมาที่เอว แล้วจมหายไปในที่ลึกกว่า
คิดถึงตรงนี้ ปลายนิ้วเริ่มร้อนวาบ ผิวบางๆ หลังใบหูก็แดงระเรื่อขึ้นมา
เธอเห็นลูกกระเดือกที่ยื่นออกมาของชายหนุ่มขยับขึ้นลง สายตาเงยขึ้นจึงพบว่าฟู่หยุนเช่อวางสายไปแล้วเมื่อไหร่ไม่รู้ กำลังจ้องเธอเขม็ง
"ไม่ได้เป็นห่วงงานของฉันเหรอ คุณนายมีความเห็นว่ายังไง?"
"หะ?" เสิ่นถิงหดนิ้ว รู้สึกอับอายแทบตาย "ฉันไม่มีความเห็นอะไร แบบนี้ก็ดีแล้ว"
เธอทำท่าจะลุกจากตักเขา ฟู่หยุนเช่อใช้มืออีกข้างกดขาของเธอไว้: "ดียังไง พูดมาสิ"
เสิ่นถิงไม่รู้จะพูดอะไร เธอเพียงรู้สึกว่าสายตาของชายหนุ่มเริ่มร้อนแรง มือที่วางบนบั้นเอวเธอก็กระชับแน่นขึ้น
"ฉันไม่ได้ทำธุรกิจ ฟังเฉยๆ พอ" เสิ่นถิงสายตาเลื่อนลอย "ดึกแล้ว ฉันขึ้นไปอาบน้ำก่อน นายทำงานต่อเถอะ"