หวังเกอไม่ได้พูดอะไรต่อ
แต่ทันทีที่บทสนทนาจบลง หวังเกอก็หยุดกะทันหัน
“ทำอะไรน่ะ?”
หวงเทียนขมวดคิ้วถาม
ปฏิกิริยาแรกของมันคือสงสัยว่าหวังเกอสัมผัสถึงความผิดปกติบางอย่างได้หรือไม่ จึงหยุดตามไปด้วย ก่อนจะกวาดตามองรอบด้านอย่างระแวดระวัง
ทางเดินยังคงเงียบสงบ ทุกอย่างไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง
แต่หวังเกอไม่ตอบมัน
ราวกับไม่ได้ยินคำพูดของหวงเทียนเลย
จากนั้นหวังเกอก็หันหลังกลับ
ตอนนี้หวังเกอเดินไปยังทิศทางหนึ่งราวกับหุ่นเชิด
ใบหน้าที่เดิมก็ด้านชาอยู่แล้ว ยิ่งว่างเปล่ามากกว่าเดิม ดวงตาจ้องตรงไปข้างหน้า
“หวังเกอ?”
หวงเทียนเรียก เสียงเริ่มเจือความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด
แต่หวังเกอไม่หยุดและไม่ตอบสนอง
มันเดินกลับไปทางด้านหลังทีละก้าว หวงเทียนยืนนิ่งอยู่กับที่ สายตาจับจ้องไปยังทิศทางที่หวังเกอกำลังมุ่งหน้าไป
ราวกับมีบางสิ่งที่มีเพียงมันเท่านั้นที่มองเห็น กำลังเรียกมันอยู่จากทิศทางนั้น
หวงเทียนเริ่มหวาดกลัว
แม้มันจะกลายเป็นผีไปแล้ว และควรเป็นตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวในสายตามนุษย์
แต่ในใจกลับมีความหวาดกลัวที่ยากจะระงับเอ่อล้นขึ้นมา
ก็อย่างที่ว่า ไม่ว่าใครต่างก็หวาดกลัวสิ่งที่ไม่รู้จัก
...
หวังเกอยังคงเดินต่อไป จนถึงบริเวณกึ่งกลางทางเดินแล้วจึงหยุดลง
ทันใดนั้น ศีรษะของหวังเกอก็ร่วงลงมา
ลำคอของมันราวกับถูกของมีคมตัดขาด ก่อนศีรษะจะกระแทกพื้นดังตุบ แล้วกลิ้งออกไปจนหยุดตรงขอบขาโต๊ะหนังสือ