ในเวลาเดียวกัน
หลี่อ๋างกำลังซ่อนตัวอยู่บนเนินเขาด้านหลังโรงเรียน
พูดให้ถูก ที่นี่แทบจะเรียกว่าภูเขาจริง ๆ ไม่ได้ด้วยซ้ำ
ในโรงเรียนของคนเป็น บริเวณไหล่เขามีบ้านพักตากอากาศหรูหราตั้งเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ
ที่นี่จัดไว้ให้นักเรียนดีเด่นที่ว่าได้พักอาศัยโดยเฉพาะ
แน่นอนว่าราคาก็แพงมากเช่นกัน จนถึงตอนนี้กู้ผิงเซิงยังไม่มีปัญญาเข้าไปอยู่ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าในอนาคตจะเป็นไปไม่ได้
ทว่าเรื่องเหล่านั้นเป็นเรื่องของโรงเรียนคนเป็นไปแล้ว
ตอนนี้โรงเรียนกลายเป็นโรงเรียนผี ทุกอย่างย่อมเปลี่ยนไป
บนเนินเขาด้านหลังไม่มีบ้านพัก ไม่มีสิ่งปลูกสร้างใด ๆ กระทั่งถนนที่พอเดินได้ก็ยังไม่มี
สิ่งที่มาแทนคือเนินดินรกร้างซึ่งมีวัชพืชขึ้นรกทึบ
ทั้งยังมีต้นไม้คดงออยู่หลายต้น ตั้งกระจัดกระจายบนเนิน
หลี่อ๋างพิงอยู่ใต้ต้นไม้คดงอที่ใหญ่ที่สุด ร่างอ้วนท้วมของเขาบดบังลำต้นแทบทั้งต้น
แต่เมื่อเทียบกับการอยู่ในอาคารเรียน อย่างน้อยเนินเขาด้านหลังก็มีข้อดีอยู่ข้อหนึ่ง นั่นคือมองเห็นได้กว้างไกล
จากตำแหน่งนี้สามารถมองเห็นพื้นที่กว่าครึ่งของโรงเรียนได้ ใครก็ตามที่เดินขึ้นมาจากด้านล่างจะถูกสังเกตเห็นตั้งแต่อยู่ไกล
“ซ่อนอยู่ตรงนี้ก็ดีเหมือนกัน”
หลี่อ๋างพึมพำ สายตาทอดผ่านหมู่ไม้ที่ขึ้นห่าง ๆ ไปยังอาคารเรียนด้านล่าง
พวกผีดุร้ายอย่างพวกเขาไม่มีความต้องการทางร่างกาย ไม่ต้องกิน ไม่ต้องดื่ม ไม่ต้องนอน
ท้องที่ว่างเปล่าไม่หิว ลำคอแห้งผากไม่กระหาย เปลือกตาหนักอึ้งก็ไม่ง่วง
ยิ่งไปกว่านั้น พื้นที่ที่พวกเขาเคลื่อนไหวได้เหลือเพียงเก้าอี้ในห้องเรียน